ECO-BITCH

Een beetje filosofie over politiek handelen…

2012-01-24T10:45:00.001Z

De "Groenen' hebben wel degelijk fundamentele kritiek op de neoliberale, louter vrije markt gedreven economische organisatie. Maar erkennen ook dat die organisatievorm dominant is en wensen daarin verandering te brengen door middel van een 'pragmatisch idealisme'. Dat werkt in ieder geval meer verbredend dan het grote gelijk van mijn generatie, in de kroeg of ergens anders in de marge van grote maatschappelijke golven...
Het grote verschil tussen greenwashing van het neoliberare marktdenken, en dat bestaat zeker, en de groene ideologie is dat er een fundamenteel verschil is in de kijk op mens en organisatie van de wereld. Ecologisten, ook de nieuwe generatie pragmatici, erkennen de interafhankelijkheid van elkaar en van ecosytemen. Het eco-centrisme komt in de plaats van het soort humanisme dat de verlichting ons bracht: de mens tussen aarde en God, met de opdracht steeds meer mens te worden, weg van de lagere soort en richting het goddelijke, en daar al het lagere ongebreideld voor in te zetten. Eco-centrisme, daarintegen, benadert het eigen bestaan - en de middelen om dat bestaan vorm te geven- vanuit de waardering dat dit slechts mogelijk is in verhouding tot de interafhankelijkheid van elkaar en van ecosystemen en hun subs. Het gaat dus niet om het ontkennen van het recht op genot, of welke menselijke drijfveer of behoefte ook, maar om de mate waarin en de wijze waarop we uiteindelijk handelen en impact hebben op onszelf en anderen. En waarin anderen en alles rondom impact heeft op ons. Ecologie is wel degelijk een vorm van 'economisch' omgaan met de dingen, maar dan met een ander perspectief in tijd en ruimte. Wat de economische ruimte gemaakt heeft tot wat ze nu is, is het gebrek aan ideaal, ethiek, moraal, waarden en normen. Het utilitaire, materialistische heeft gewonnen van het mentale, het intellectuele... Maar dat verwijt ik niet zozeer individuen, wel de mens als soort. Uit de praktijk blijkt immers dat er niet zoveel mensen zijn die in denken en handelen verder komen dan het 'tastbare van valse zekerheden'. Kan je het 'plebs' verwijten dat het denkt en doet wat het denkt en doet? Ik denk het niet! We moeten juist respect hebben voor dat onvermogen, die vorm van culturele, intellectuele, politieke, ideologische of filosofische 'armoede' en pragmatisch werken. Tenzij iemand in naam van de 'diepe ecologie' vindt dat een verlichte dictatuur maar moet kunnen?
Het is een oud adagio: veranderen we het systeem van binnenuit of nemen we er afstand van, vaak richting een eigen Utopie.
Ondertussen ben ik inderdaad een pragmatica geworden, en werk ik aan verandering binnen de huidige werkelijkheid en ga er economisch, sociaal, politiek maar ook moreel mee aan de slag.
Economie, niet als synoniem van een ideologie maar als systeem waarbinnen transacties worden georganiseerd, is niet weg te denken uit het menselijk (en niet menselijk) handelen. En een groot deel van het intermenselijk verkeer verloopt via transacties waar waardebepaling een grote rol speelt en uitgedrukt wordt in één of andere munt. Ecologisch leven gaat in de praktijk over de middel-doel verhouding van dat handelen, de impact van menselijk handelen en de verhouding tot alle andere elementen in ecosystemen. Het gaat dus niet om één of andere vorm van verplichte ascese of boetedoening voor de menselijke schade die reeds werd aangericht. Dat zou een ontkenning zijn van menselijke drijfveren en bestaansredenen. Het gaat evenmin om een nieuwe versie van ongebreideld hedonisme, maar dan met groene aflaten. Het gaat om het bereiken van nieuwe verhoudingen, nieuwe waarden en nieuwe waardebepalingen en daarmee het herschrijven van zogenaamde wetmatigheden die er geen blijken te zijn. Het gaat over iets wat mensen niet goed kunnen: oude zekerheden in vraag stellen en overgaan tot een paradigma shift.
Economie en ecologie gaan heel goed samen. Ecologische economie heeft het dan ook niet over 'groei' maar hoogstens over 'ontwikkeling' . Dat laatste was op zich al een geo-politiek compromis ;-) En duurzaamheid herbergt de tijdsdimensie en de ruimtedimensie en de vraag de naar een nieuwe middel-doelverhouding. En verder is er naast ecologische duurzaamheid, ten nadele van economische groei, ook vraag naar sociale duurzaamheid. En dat heeft ook een prijskaartje! Terecht werd de definitie van Duurzame Ontwikkeling bijgestuurd in twee richtingen. Enerzijds werd aangegeven dat de ecologische condities beperkend zijn voor economische én sociale duurzaamheid, en sociale duurzaamheid beperkend is voor het economisch bedrijf. Anderzijds werd het begrip opgerokken tot een triple P bottom line vanuit het perspectief van het economisch bedrijf, en dus per definitie uitgehold, want het vertrekt wel degelijk van een humanistisch, utilitair and superieur perspectief. Dat is een behoorlijk pijnlijke spreidstand. Maar wel nuttig omdat de omstandigheden ervoor zullen zorgen dat we met zijn allen op het ene of het andere been zullen moeten staan. En uit pragmatisme kan ik maar beter dat ene been, waar ecologische economie deel van uit maakt, versterken. En dat doe ik binnen het systeem. Door te streven naar transitie, zowel in de anekdotische dimensie van de individuele verantwoordelijkheid als in de meer systematische dimensies. En dat biedt meer perspectieven dan in de 21ste eeuw een antagonisme organiseren tussen twee 19de eeuwse ideologieën, waarvan beide hebben aangetoond dat ze het element 'mens' niet hebben begrepen en waarop zowel de ene als de andere stuk loopt...

Huisje of huis? Wonen of speculeren?

2012-01-23T11:37:00.001Z

Het was weer prijs! De Vlaming en zijn zekerheden. Zoals ik eerder schreef: er zal verlies zijn, dus verdeel dat verlies eerlijk in plaats van het af te wentelen op (nog) zwakkeren. Dat geldt ook voor wonen.
Slechts 23% van de bevolking zit op de huurmarkt. Toch is de huurmarkt te krap. Daarvoor kan je alvast twee oorzaken aanduiden: te weinig sociale woningen en te weinig investeringen in private huurwoningen. De private investeringen in huurwoningen stimuleren is gevaarlijk, want je weet niet wat je als overheid koopt voor het geld dat je eraan besteed. Private investeerders laten zich niet graag controleren, ook niet door subsidiërende overheden. Dus blijft over: de sociale woningmaatschappijen. Maar die moeten ook kapitaal ophalen in de private (kapitaal)markt. En die private markt werkt liever niet met regelnichten en andere ambtenarenlogica. Dus komen er niet genoeg sociale woningen. Bovendien ervaart de burger de sociale woning nog te vaak als een mindere keuze, terwijl dat al lang niet meer zo hoeft te zijn.

Wat is de oplossing: nieuwe financieringsvormen vinden waarbij mensen zelf het heft in handen nemen in een solidair systeem. Er zijn op dit moment mensen die nadenken over het ontwikkelen van coöperatieve woonvormen waarbij je mede-eigenaar wordt van een bouw of koop/verbouwproject door deel te nemen aan het coöperatief kapitaal. Daar staat wel tegenover dat er een zekere densiteit van wonen is en dat jouw woning niet 'de allerindividueelste expressie van woonsmaak' kan zijn.

Maar met steeds minder grond, en de strijd omtrent de bestemming van de laatste stukken grond, en een toenemende bevolking die steeds ‘dunner’ woont, kan je niet anders dan een compromis zoeken tussen densiteit en leefbaarheid. Zeker in Vlaanderen, dat eigenlijk gewoonweg één grote stad is, kleiner in oppervlakte dan L.A.

Maar niemand wil inleveren. En ook in de Zevende Dag was duidelijk dat SPA veel minder solidair is met de zwakste groepen dan Groen. Maar ook Groene kiezers willen niet inleveren. En dus kan de eerlijkheid van Mieke Vogels electoraal wellicht wat kosten.

Ik wil wel inleveren, voor zover mijn draagkracht dat toelaat. En de vraag is dan, wil ik dit via meer of minder ‘staat’? Voor mezelf hoeft het niet meteen via een grondig herverdelend effect bij de overheveling van de bevoegdheid in 2014. Ik doe dat graag vrijwillig, voluntaristisch dus, en de overheid kan dit faciliteren door fiscale randvoorwaarden te creëren voor groene en rode middenklassers en vooral door te communiceren over hoe je ook op een duurzame manier kan investeren zonder overmatige risico’s. Zelfs missschien sommige risico’s afdekken… Maar zoveel voluntarisme is er natuurlijk niet, beste medeburgers, en dus is dat gebrek een uitnodiging om toch maar weer te kiezen voor meer staat en een sterkere staat.

Niet direct de republiek Vlaanderen , maar eerder de Verenigde Staten van Europa, want dat is de onvermijdelijke schaalgrootte waarop het leven in een geglobaliseerde wereld vorm gegeven wordt zonder helemaal van diezelfde globalisering volledig af te hangen.

Maar terug naar onze achtertuin: wonen is een recht, en net voor ‘speciale doelgroepen’ moeten we daarop inzetten. Niet zomaar, opdat het onderscheid tussen werkenden en niet werkenden nog meer zou vervagen. Maar omdat ook wonen een belangrijke hefboom tot emancipatie weg uit de armoede kan zijn. En samen met een aanbod van goede woningen, er ook begeleiding moet komen zodat die investering ook aanleiding geeft tot betere deelname van mensen aan samenleving, arbeidsmarkt en burgerschap. En dus uiteindelijk investeren in wonen ook maatschappelijke kost helpt te reduceren…

Of hoe echt kiezen voor sociale en ecologische duurzaamheid ook wel economisch gezond is op het niveau van de oh zo belangrijke ‘natiestaat’.

Waarom er niet meer groene stroom klanten zijn?

2012-01-18T16:00:00.001Z

Omdat er in Vlaanderen door de producenten niet genoeg groene stroom geproduceerd wordt om ‘zelf’ te kunnen leveren aan de klanten. Ook Ecopower moet energie inkopen om te kunnen verkopen aan coöperanten. Op dit moment is de vraag naar hernieuwbare energie groter dan het aanbod, zeker als we het hebben over zon, wind en water (dus zonder biomassa). Anderzijds investeren de burgers te weinig in hernieuwbare energie , aan de productiekant, en zouden ze beter aandelen kopen in energieproductie en zelf windmolens laten plaatsen. Ook de (overheids)administratie werkt erg vertragend. En last but not least, onze distributienet is niet gemaakt voor decentrale productie en consumptie van energie. Meer nog, wind en zonne-energie geraken soms niet op het net, omdat je nu eenmaal een kerncentrale niet ‘hoger of lager’ kunt zetten, zoals bijvoorbeeld wel kan voor een gascentrale of een biomassacentrale.
Het speciale van elektriciteit is dat het zich moeilijk laat opslaan, en dus het moment van productie omzeggens moet samenvallen met het moment van vraag/consumptie. Daarbij moeten we eerst en vooral het onderscheid moeten maken tussen huishoudelijk of gelijkgesteld verbruik en ‘drijfkracht’ of industrieel verbruik…

We kunnen als huishoudens zeker 100% in onze behoefte aan stroom (220V/230V, maar in principe moet 12V-24V ook mogelijk zijn) voorzien via de combinatie van wind, zon, water en enkele installaties met warmtekrachtkoppeling, gascentrales en biomassa centrales. Zonder kernenergie. Maar voor industriële toepassingen is dat minder evident. Daarom dat industrie en kernenergie lobby één front vormen. Ook het oude kabelnet met centrale architectuur, werkt onze energie-onafhankelijkheid tegen. Kernenergie verlaten zal dus moeten gepaard gaan met zowel grote infrastructuurwerken als met een ‘reconversie’ van sommige sectoren. Twee dingen waarvoor geen van de betrokken partijen wil betalen . Ook de vakbonden hebben schrik wat het wegtrekken van ‘drijfkracht gebaseerde activiteiten’ zullen doen met de werkgelegenheid.
En verder is er het geloof dat zonder ‘productie apparaat’ (dus industrie) een economie op het niveau van een regio of natiestaat niet kan bestaan. Dat is niet waar, omdat we dit op Europees niveau moeten bekijken en ook per sector moeten bekijken wat het ‘kritisch’ niveau is dat nodig is voor voldoende duurzaamheid op de drie dimensies. Alle argumenten omtrent industrie komen van het oude denken dat de problemen veroorzaakt heeft en het is niet dat denken dat de problemen zal oplossen.

De nieuwe economie

2012-01-16T09:07:00.001Z

Ook ik zat In de bomvolle Botanique te luisteren naar Juliette Schor, een Amerikaanse sociologe die een boodschap bracht die ik graag hoor, maar waarin ik het nodige ‘economisch handelen’ eerder in had gemist. Ik heb niet nieuws gehoord die avond, noch in de analyse, noch in het voorgestelde alternatief.

Meer nog, ik doe zowat alles wat ze in haar boek voorstelt: ik ben letser, lid van twee autodelen systemen, heb internationale vrijwilligers in huis via Workaway en Help Exchange, ben lid van voedselteam en VOKO, doe dingen rond Transitie in Gent zoals de Transitietuin, en ga zo maar door…

Bovendien ben ik een ondernemer, en breng dus het idee van een ‘nieuwe economie’ in de praktijk. De Natuurfrituur is biologisch en vegetarisch, een bedrijf in de sociale economie, een coöperatieve, lokaal verankerd en ik werk aan een (nog meer) korte keten.

En wanneer ik dan de vragen uit de zaal beluister, vanwege duidelijk de reeds overtuigden, dan kan ik niet anders dan een grote discrepantie vaststellen tussen ‘filosoferen’ en ‘handelen’ . Het is niet via reflectie dat men tot handelen komt, maar omgekeerd. Meer nog , de vraagstellers konden waarschijnlijk zeer goed reflecteren en filosoferen, maar de actie moet volgens hen altijd ‘van de ander’ komen. Het systeem moet veranderen, wat zal de staat doen, hoe kunnen we beleid maken, etc.

Op zeker moment kreeg ik de microfoon en heb er op onzachte wijze op gewezen dat ‘wij’ het zullen moeten doen. We are the people!
En de burgers in de zaal willen wel een rechtvaardige , ecologische wereld maar diezelfde burgers willen er als consument niet voor betalen en al werknemer niet voor inleveren. Men wil wel een goed loon, maar kan niet bedenken dat voeding (vooral in de horeca) gewoonweg te goedkoop is om echt iedereen volledig en correct te betalen. Dus zeur niet over de prijs van de frieten bij De Natuurfrituur, maar kies juist voor ons omdat we alles ‘netjes’ geregeld hebben.

En nog belangrijker, het geld dat je uitspaart door minder te consumeren, moet je niet overmatig sparen. We hebben veel te veel spaargeld dat niet gebruikt wordt. Spendeer het ook niet aan consumptie, maar ga eens aan de productiekant staan. Investeer in die nieuwe economie door deel te nemen aan coöperatief kapitaal, waardoor dat ondernemers een alternatief aanbod kunnen creëeren en vooral tewerkstelling voor mensen die anders misschien niet aan werk geraken.

Maar dat is blijkbaar een brug te ver voor al die welmenende middenklassers! Want risico avers als ze zijn, hebben ze zich ingedekt met een ‘vaste’ baan en hopen dat alle ‘verlies door crissisen’ aan hen voorbij gaat. We moeten als ecologisten eens stilstaan bij het ‘groepsegoïsme’ dat we aan het organiseren zijn waarbij we vooral onder elkaar herverdelen, maar grote delen van de bevolking gewoon achterlaten!

De nieuwe economie is meer dan huisvlijt alleen , vaak in combinatie met een loon van een hoogopgeleide ambetenaar of onderwijsmens, maar ook die bedrijven die duurzaam ondernemen, goede service en producten afleveren en op zoek zijn naar kapitaal.

Ikzelf ben bezig met drie coöperatieve organisaties. Dus beste mensen, put your money where your green mouth is… en stuur een mail naar info@denatuurfrituur.be.

Een klein essay over engagement

2012-01-12T09:08:00.001Z

Ik geef hieronder eerst enkele citaten uit de tekst , gepubliceerd via De Wereld Morgen, van Bleri Lleshi , een politiek filosoof die woont en werkt in Brussel. Daaronder kan je mijn commentaar lezen.

Zonder dat ik het besefte, is engagement belangrijk geworden in mijn dagelijkse leven. Mettertijd heeft het zich in mijn denken binnengedrongen en bepaalt het ook hoe ik over samenleven denk. Gezien ik het concept nooit op een bewuste manier heb onderzocht, er over heb gelezen of er zelfs maar bij heb stilgestaan, lijkt het me aangewezen om dat nu eens te doen.

Als je aan zoiets begint, wordt verwacht dat je mooi opent met een definitie. Ik geloof niet in definities. Als we concepten definiëren dan hebben we immers de neiging om in vaste termen te denken, terwijl alle concepten altijd veranderlijk en anders definieerbaar kunnen zijn. Ik wil niet te postmodernistisch klinken, want dat ben ik niet, maar ik geloof eerder in het omschrijven van concepten dan in het definiëren ervan.

Behalve crisissen op sociaal, economisch en politiek vlak hebben we ook te maken met een crisis van de mens zelf. Eén van de fundamenten van het kapitalistische systeem is het individualisme. Hoe langer het kapitalisme domineert, hoe meer egoïstisch dit individualisme wordt. Het is elk voor zichzelf.

Het is in Brussel dat mijn engagement vorm heeft gekregen. In de stad waar je woont, waar je dagelijks leven zich afspeelt, waar je studeert, waar je werkt, waar je thuis en je vrienden zijn, kan je moeilijk onverschillig zijn voor de groeiende ongelijkheid, uitsluiting en armoede.

Engagement is onszelf geven in wat we doen. Het klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. We kunnen makkelijk zeggen waartoe ons engagement dient, maar de achterliggende redenen kunnen we niet zo rap bedenken. Geen zorgen voor wie dit bekend in de oren klinkt, want het is met de tijd en met de ervaring van jezelf te geven in wat je doet, dat men beseft wat die redenen zijn.

Engagement betekent ‘in contact komen met de ander’, ‘bezig zijn met de ander’. Tijdens ons engagement kunnen we niet anders dan voorbij onszelf kijken en in een echte relatie treden met de ander. Het gaat niet om een relatie waarin je jezelf kwijtraakt of waarin alleen de ander bestaat. Het gaat om een constructieve relatie waarin je engagement kritisch is en blijft.

Engagement begint in het klein en kan groter worden. Het is in groepen van twee, drie, vier… dat we samenkomen met andere mensen. Deze samenkomsten geven ons de kans om onze eigen realiteit vanuit verschillende perspectieven te bekijken. Perspectieven die voor ons anders onbestaand waren.

Even belangrijk is ook het feit dat we via ons engagement een plaats innemen in de wereld. Door een engagement aan te gaan met en voor anderen vinden we een plaats voor onszelf. Een plaats vinden voor jezelf in een ruimere context lijkt me niet alleen zinvol, het is gewoon broodnodig in deze tijden van snel leven waarin vervreemding werd geïnternaliseerd tot in het bot. We kunnen niet langer aan de kant staan als een toeschouwer bij een belangrijk deel van ons eigen leven. Want willen of niet, wat in onze omgeving gebeurt, heeft een impact op ons leven.

Niet langer leven als toeschouwer, maar veeleer als deelnemer, betekent dat engagement samen-zijn is. Deze diepe contacten met de ander en mede-zijn dat wordt gedeeld, lijkt me een goede oefening in samenwerking, solidariteit en samenleven met de ander.

Via het samen-zijn, zoeken naar verbondenheid en punten van gemeenschappelijkheid, is essentieel om engagement te doen slagen. Men moet niet vergeten dat men zich engageert om iets te realiseren, om iets te veranderen. En als ongelijkheid het grootste probleem is in de samenleving, die ook de onze is, dan is verandering onontbeerlijk.

Dat betekent niet dat ik per se pleit voor een resultaatgericht engagement. Het is vandaag in de mode dat alles resultaatgericht moet zijn. Engagement is eerst en vooral een proces. Een proces waarin men zich kan inzetten samen met andere mensen; waarin men kan luisteren en leren van de anderen; en waardoor je blik wordt verruimd. Daarom moet men engagement ervaren, want enkel in de ervaring kan men de waarde en het belang ervan zien.

Waarde en belang niet alleen voor degene voor wie men zich engageert, maar ook voor zichzelf. Engagement is behalve geven ook nemen. Je bouwt een andere relatie op met mensen en je krijgt iets gemeenschappelijks. Bovendien voelt het goed, je voelt je thuis daar waar je bent.

Dat betekent niet dat engagement louter lokaal moet blijven, daar waar je woont. Ik denk dat het belangrijk is dat we ons engageren daar waar ons dagelijkse leven zich afspeelt, in de wijken, de dorpen en de steden waar we met elkaar leven. Het is daar dat we iets kunnen betekenen, daar dat we iets kunnen veranderen. Dat hoeft echter niet in strijd te zijn met een engagement in een wijdere omgeving. Het is zelfs een must om geëngageerd, verbonden en solidair te zijn met mensen overal in de wereld die zich inzetten voor verandering en verbetering.

het volledig essay is eerder verschenen op http://radikalz.wordpress.com

Vertaalslag naar de meest belanghebbenden?

Alhoewel ik de gedachtengang deel, wil ik de auteur vragen om , met name voor Brussel, een vertaalslag te maken naar zij het meest belanghebbend zijn bij 'engagement' en daar het minst belangstelling voor hebben. Het zijn de kansarmen (in vele kleuren en vormen) die niet (langer) over voldoende 'kapitaal' beschikken, die 'te arm' zijn om nog tot engagement te komen. En dan heb ik het niet zozeer over geld en materiële omstandigheden, hoewel dat een grote rol kan spelen, maar over het sociaal, cultureel, intellectueel en emotioneel kapitaal die een individu nodig heeft om in het leven te staan, het leven vorm te geven, in interactie te gaan en burgerschap aan de dag te leggen. Een gebrek aan eigen identiteit, een voortdurende en zichzelf versterkende (psychologische) geweldspiraal en een 'kapot' zelfbeeld zijn belangrijke oorzaken waarom individuen en (sub)groepen niet komen tot 'in verbinding gaan met de ander'. Die analyse, die hard is en negatief klinkt, biedt ook kansen. Namelijk, op welke inhoud, vaardigheden, vermogens van individuen kunnen we dan wel beroep doen om hen te betrekken. En hoe kunnen we hen stimuleren zich te verbinden met zichzelf, een voorwaarde om je te kunnen verbinden met een ander. Daar ligt een grote persoonlijke verantwoordelijkheid van het individu maar eveneens een grote systeemverantwoordelijkheid in het faciliteren, stimuleren en de sociale / maatschappelijke bevestiging van nieuw gedrag, nieuwe rituelen, anders vorm gegeven engagement. Zoals wel vaker het geval is, ontstaat een definitie vanuit de waarneembare kenmerken van een fenomeen. Dat is natuurlijk heel onvolledig en beperkend. Maar omdat de meesten onder ons niet verder komen dan het 'anecdotisch' denken, is het wenselijk nieuwe fenomenen van engagement onder te brengen in de bestaande definitie, omdat dat een houvast biedt aan hen die nieuwe fenomenen dienen te 'begrijpen en aanvaarden'. Wij zijn sociale dieren, en sociale acceptatie (passief maatschappelijk draagvlak) is een noodzakelijke randvoorwaarde voor nieuw gedrag en dus engagement van niet geëngageerden. Of burgerschap verkrijgen van zowel de 'afgehaakte burger' als de 'nieuwe burger'. Meer nog het emancipatorische proces is het zelfde, zij het met een ander kleurtje ;-)
Bij deze is de auteur uitgenodigd in Gent, om in het kader van Transitie Gent , van gedachten te wisselen...

Zondag in badjas…Don Quichote op haar paard.

2012-01-08T14:57:00.001Z

Op zondag, en soms ook doordeweeks, loop ik rond in badjas. Dat is zeer ecologisch, want het vermijdt heel wat wassen , drogen en strijken. En ‘s winters vreet dat energie.
Ook vandaag zit in op kantoor in badjas, een beetje te lummelen terwijl ik nadenk over een concept rond ‘vermijdbaar voedselverlies en de rol van sociale economie’.
Op zeker moment zie ik een groepje deftige heren en dames aan de overkant van de straat ons ‘pand’ bekijken, naderbij komen en dan opnieuw naar de overkant gaan. En omdat ik in een bijzonder pand woon, gebeurt het wel meer dat we ‘bezoekers’ krijgen in het kader van een stadsquiz of zo. Dus ga ik in het deurgat van de voordeur staan, en nodig hen uit tot het gesprek. “Is dit het asile de nuit?”. Inderdaad, en ik vertel kort de geschiedenis en het huidig gebruik van de twee gebouwen die één gevel vormen. Misschien moet ik in een andere bijdrage deze geschiedenis delen met jullie.

In ieder geval, de bezoekers hadden een specifiek doel voor ogen. Ze willen immers een introductie bij loftbewoners, via een brief die ze handmatig posten, voor hun handel in design meubelen. En ook aan mij werd een brief overhandigd. Ik heb de brief beleefd afgewezen, terwijl ik hen vertelde dat een ecologisch levende burger als ik eerder interesse heb in eco-design en Cradle to Cradle.

Cradle to wat? Ze hadden nog nooit van die term gehoord. Ondertussen stond ik al op de stoep, dus op gelijke hoogte, in mijn badjas en op mijn sloffen en heb hen daar en dan een ‘crash intro’ gegeven over C2C, zoals dat wordt afgekort. Over de gesloten kringlopen, over de industriële toepassingen, over materiaal keuze en design, over ‘single layer materials’, etc. En over de verschuiving van het kopen van voorwerpen naar het kopen van het nut van goederen en diensten. Dus de facto de verschuiving van goederen naar diensten en daarmee het begin van de dematerialisatie van onze consumptie (en productie).

Wat mij naadloos terug brengt naar mijn eerdere onderwerp. Aan wie kan ik welk marginaal nut aanpraten zodat betalingsbereidheid ontstaat (en daarmee een markt) voor het aankopen, verwerken, verkopen en consumeren van voeding die aan de bron niet verkocht is geraakt en dus ‘gered’ moet worden van de afvalberg. En hoe krijgen we die voeding ook nog eens bij die mensen die net die voedingscultuur hebben die het minst overeen komt met het aanbod van ‘duurzaam voedsel’? Een aflevering van DOX op kanaal 8 over ‘dumpster diving’ , zet mij in ieder geval aan het denken. Niet over de moraliteit of het politieke van voedselverspilling, maar over de mogelijkheden die het biedt om een businessmodel te ontwikkelen.

En vooral, hoe sla ik de brug naar kapitaa, zowel koopkracht als kapitaal van investeerders, als de burgerij leeft alsof er geen enkel vuiltje aan de lucht is en zich vrijwillig onthoudt van de informatie die hun zekerheden en aannames aan het wankelen kunnen brengen.

Ik zucht diep, als Don Quichote, maar zit wel weer op mijn paard.

“Juiste” keuzes maken…

2012-01-03T12:12:00.001Z

Vele vrouwen hebben een 'intuïtieve' benadering van duurzaamheid. We weten dat vrouwen nogal wat weerstand hebben tegen industriële en hoog technologische kenmerken van een product of dienst. Deze kenmerken worden vaak als tegengesteld ervaren van 'natuurlijk', een begrip dat sterk met duurzaamheid wordt geassocieerd. Maar veel dingen die 'natuurlijk' aanvoelen, zijn dat helemaal niet.

Omdat we het indirect energieverbruik en de milieuimpact van grondstoffen nauwelijks kunnen inschatten is een LCA aangewezen van een product of dienst, dat is één methode om in te schatten wat ‘goede keuzes’ dan wel zijn. Maar, daar geef ik Peter Tom Jones gelijk in, het is niet aan de consument om al die risico's individueel in te schatten. Het is aan overheden om een grens te stellen aan maatschappelijke en milieukost van een product of dienst, net zoals een overheid nu al veiligheidsvoorwaarden oplegt.
Wat het eigen gedrag, de eigen keuzes betreft, zijn er enkele vuistregels die ik hanteer:
‎1. Bepaal bewust wie je bent, wat je wil worden, wie of wat je kan worden en formuleer een visie en een missie voor jouw leven. Benoem de belangrijke anderen en hoe ze bijdragen tot die missie en hoe jij bijdraagt tot hun leven. Doe dat uitgebreid, dus ook voor werk, vrije tijd maar ook bijvoorbeeld voor transport of wonen...
2. Benoem de structurele elementen in jouw leven die 'in orde' moeten zijn, opdat je al het andere zou kunnen toe komen. Wat is jouw materieel, sociaal, emotioneel, cultureel en intellectueel kapitaal. Wat heb je zoal in huis dat je zou kunnen inzetten en vooral, benoem eerlijk wat je niet in huis hebt en werk daar positief mee.
3. Bepaal de voornaamste thema's in jouw leven (en dat van jouw gezin). En bekijk dat regelmatig opnieuw, want die zijn anders tijdens verschillende levensfases. Iedereen wordt sterk geleid door thema's waarvan we ons nauwelijks bewust zijn.
4. Ecologisch gezien zijn er vier thema's die heel actueel zijn en relevante impact hebben op jouw aandeel, jouw voetafdruk dus kleiner of groter maken op een significante manier. Dat zijn wonen, transport, vrije tijd (en reizen!) en voeding. Ik voeg daar een vijfde aan toe, namelijk 'geld'. Waar komt ons geld vandaan en waar gaat het naar toe. Wat zijn de (externe) kosten verbonden aan ons inkomen en wat zijn de (externe) kosten verbonden aan hoe we er mee om gaan. Niet alleen als consumenten, maar ook als belastingbetalende burgers en als spaarders of investeerders. Dat laatste plaatst ons geld, soms heel indirect, aan de productiekant van de economie. En vaak zonder medeweten of zeggingschap.
5. Organiseer jouw leven zodanig dat je bewust kiest waarop je wel kunt en wil ingrijpen en waarop je niet kunt of niet wil op ingrijpen. Realiseer je dat er andere dan objectieve drempels zijn waarom je jouw leven niet omgooit. En aanvaardt de beperkingen van jouw direct effect op de wereld evenals de beperkingen van jezelf om een groter direct effect te hebben. En weet dat je ook indirect effect creërt door de invloed die je uitoefent...
6. Neem tijd en ruimte om van het resultaat te genieten en leg dus alle ambitie, van welke aard ook, even opzij. Ga in het moment staan...

In 2012 zal je leren verliezen, verminderen en neen krijgen..

2012-01-01T12:32:00.004Z

Vaak zijn ecologische keuzes ingegeven door een (welbegrepen) eigenbelang en sterke emoties omtrent wat welvaart en welzijn betekent in het eigen leven en hoe daartoe te komen. Dat is een diepe drijfveer en daar is niets mis mee. Anno 2012 heeft de ecologische levensstijl momentum gekregen omdat er veel onzekerheden op ons afkomen en we dus ons -op zeer verscheiden manieren- voorbereiden op (toekomstige) tekorten en verliezen. We geraken steeds meer gemotiveerd door de zoektocht naar 'wat goed voor ons is en hoe we ook straks aan onze behoeften kunnen voldoen'. Dat is op zich terecht, maar slechts het halve verhaal. Immers, ecologische keuzes kan je ook maken omdat je weet hoezeer de wijze waarop en de mate waarin je tot die behoeftebevrediging komt, schade toebrengt aan aarde en anderen. Je kan vervolgens kiezen om met minder impact meer te doen, ook al ervaar je dat als iets ten koste van jouw (vermeende) welvaart. Maar de drempel is dat we al enkele generaties lang het verliezen, de schaarste, de beperking, het neen krijgen niet meer ingeoefend hebben.
Natuurlijk is er ook de opdracht te werken aan systeemveranderingen. Dat betekent voor mij dat ik kies om structureel 'andere keuzes' te maken, met mogelijks meer relevantie en impactreductie dan 'plastiekloos' door het leven te gaan (bvb). In tegendeel, soms is kiezen voor plastiek veel duurzamer, het hangt van de context af. Het moment is gekomen om met zijn allen de 'organisatie van het eigen leven' te herdenken en op dat niveau te reorganiseren en daarbij, zoals bij elke reconversie, minstens tijdelijk te 'verminderen en verliezen'.
Wat ik heb aangevoeld in de voorbije jaren bij burgers in bewegingen, media en verenigingen allerhande, is de vraag naar 'vereenvoudiging van keuzes'. Als je geen shampoo meer gebruikt en tegen plastiek bent, dan weet je meteen wat jou te doen staat. Dit soort vereenvoudigingen op anekdotisch niveau mogen dan al een categorisatie zijn die moet helpen het leven te organiseren in een veelheid van keuzes en dillemma's, het heeft eigenlijk weinig te maken met de werkelijke 'paradigma shift' en de bijhorende systeemtransitie. Het is misschien wel een oefening die leidt tot minstens een draagvlak voor wat straks, dit jaar nog, op ons afkomt. En ik zie 2012 eerder als een kans dan als een angst. Maar dat komt natuurlijk omdat ik bijzonder goed geoefend ben in verliezen en neen krijgen...

En nog meer over geld…

2011-12-27T12:17:00.001Z

Ik ben een Letser. Ik ben lid van Lets Gent. En samen met meer dan 250 andere letsers komen er transacties tot stand in het ruilen van tijd (diensten) en goederen via een nominale waarderingseenheid. Dus zijn ‘onze’ stropjes een complementaire munt. Net zoals de Equi, waarover meer hier. De Equi is veel meer ideologisch geladen, en vooral heel ‘zweverig’ en weinig uitgewerkt. Als begin van antwoord op vragen van een aantal letsers over de Equi, wil ik het onderstaande met jullie delen.

Net zoals de stropjes kan de equi slechts werken als een complementaire munt en niet ter vervanging van de euro. Een munt is immers maar een ‘voorstelling’ van een waarde, terwijl de echte problemen zitten bij de waardebepaling en bij de transacties , die tussen mensen georganiseerd worden. De equi is veel meer ideologisch geladen dan de stropjes, omdat we binnen Lets Gent daar ook voor kiezen. Er zijn namelijk heel verschillende invalshoeken en redenen waarom iemand wil en kan letsen en Lets Gent spreekt zich daar in se niet over uit.

Veel belangrijker dan de munt is het sociaal contract waarmee we elke soort munt inzetten. Daarmee bedoel ik: waarvoor wil ik hoeveel betalen, hoeveel heb ik over voor rechtvaardigheid, duurzaamheid, het betalen van andermans arbeid in de juiste condities, etc. We zijn de voorbije decennia vooral getraind om ‘prijs’ af te wegen tegen ‘het verwachte nut of genot’ van goederen en diensten. Dus kijken we alleen naar een heel klein stukje van de hele keten, namelijk het stukje ‘consumeren’. Consumeren bestaat uit een reeks ‘transacties’ , net zoals letsen, waarbij je telkens moet nadenken over drie dingen: wat zijn mijn behoeften, welke behoeftebevrediger ga ik kiezen en kan ik verkrijgen, en hoeveel ‘waardering in monetaire eenheden’ heb ik er voor over. Nu denken we vaak over onszelf dat we rationele wezens zijn die bewuste keuzes maken, maar niets is minder waar. We doen maar wat, worden geregeerd door diepe denkpatronen die niet noodzakelijk adequate oplossingen opleveren en bovendien gaan we vaak in op impulsen en emoties. Bovendien zijn we ook biologisch bepaald, bijvoorbeeld is elk van ons één van de drie types in het reageren op (vermeend) gevaar (flee, freece , fight van Darwin). Dat en nog veel meer bepaalt meer dan geld of monetaire systemen hoe een samenleving eruit ziet. Ook binnen Lets komen een aantal ‘oude’ gewoonten terug, ook al betekenen ze niets binnen Lets, omdat we zo geconditioneerd zijn in een aantal aannames.
Bijvoorbeeld kunnen een aantal Letsers het niet nalaten om te ‘sparen’. Toch werkt dit voor Lets contraproductief. Er ontstaat namelijk geen ‘meerwaarde’ met sparen. En Lets kent geen ‘verzekeringsbeginsel, bvb. tegen toekomstige tekorten’.

In tegendeel, als er teveel stropjes vastzitten zowel aan de bovenkant als aan de onderkant van de schaal, zijn er in het totaal minder stropjes die kunnen bewegen en dus minder transacties mogelijk. Daarom heeft in de echte economie sparen ook invloed op inflatie/deflatie…

In het denken over geld moeten we vermijden dat we het kind met het badwater weggooien. Lets bewijst juist het belang van een ‘nominale waardering via een eenheid die kan geruild worden’, wat de primaire functie van elke munt is. De ‘vertaling’ van behoefte naar behoeftebevrediging binnen een transactie is een veel complexer verhaal en gaat samen met een aantal sociale regels, normen en waarden ook, en met een aantal ‘economische wetmatigheden’, ook in consumentengedrag. Bijvoorbeeld is het binnen Lets niet de bedoeling om ‘meerwaarde te capteren’ en dus winst te maken. Daarom is een uur 40 stropjes waard, want we eigenlijk waarderen we de tijd die we spenderen als letser. Door het stijgend aantal transacties in het letsen van goederen, is het veel minder duidelijk hoe dan die waarde bepaald wordt. En dus zullen de beste verkopers net dat verhaal brengen, net die waarde weten aan te prijzen zodat er ‘maximale betalingsbereidheid’ ontstaat. Of aan de andere kant zullen mensen argumenteren op ‘prijs’, namelijk dat een brood goedkoper is via Lets dan in de winkel (zelfs al wordt dat niet expliciet aangegeven, het leeft zo onder de afnemers).

Eigenlijk is dat niet anders dat het samenstellen van elementen die de prijs van iets bepalen. In een gewone economie (distributie en verkoop van goederen en diensten) is dat reeds gebeurd waardoor je een bepaald goed koopt met een bepaalde prijs, verpakking, winkel, functies en levensduur (om maar een paar elementen te noemen).

Wat is er nu anders in Lets? Dat ieder voor zichzelf moet uitmaken hoever je wil gaan in het ‘uitdokteren’ van de waarde binnen een transactie (van goederen, die van diensten is min of meer bepaald). En dat gaat altijd samen met jouw persoonlijke doel en met de normen/waarden die je hanteert. Met andere woorden, met welk sociaal contract maak jij deel uit van de groep? Ben je iemand die genereus in het leven staat en voornamelijk een ‘teveel’ wil delen of ben je iemand die voortdurend ‘tekorten’ ervaart en probeert via Lets die ‘tekorten’ op te lossen? Is er nooit genoeg? Ben je er op uit om te ‘maximaliseren’ en om je te ‘verzekeren’ tegen onzekerheid en onvoorspelbaarheid via het zoveel mogelijk tegoeden opbouwen en zo onafhankelijk mogelijk van anderen te zijn? Of ben je eerder iemand die (bewust) in ‘interafhankelijkheid’ wil leven met anderen en met ecosystemen? Durf je ook te rekenen op anderen, ook al heb je niet meteen een tegenwaarde te bieden? Ben je solidair en durf je op solidariteit te rekenen. Dat zijn wezenlijke vragen en bepalen veel meer hoe je met geld (of stropjes) omgaat , dan de organisatie van een monetair systeem (in de primaire functie). Toch merken we ook bij Lets dat enige ‘regulering’ van het systeem zich opdringt. En omdat we niet van regels houden, proberen we dat tot een minimum te beperken. Maar het zijn de leden zelf die verantwoordelijk zijn voor het feit dat we als organisatie meer ‘sturend’ zullen moeten worden. Lets is dus een zeer boeiend experiment, net omdat vele soorten mensen eraan deelnemen. De Equi is veel utopischer en eigenlijk niet goed uitgewerkt in haar ‘systeemkenmerken’ en daarom kan het niet werken…

Ik heb er geen idee van of deze bijdrage een antwoord is op de vragen van Letsers maar ik zou een (symbolische)stropjesvergoeding erg waarderen ;-)

Immers is kennis ook een ‘goed of dienst’ die niet meteen een ‘marginaal nut’ oplevert, maar elke beschaving houdt nu eenmaal ook denkers en dichters in leven…

Warme groet

Een kerstverhaal over geld…

2011-12-19T21:20:00.001Z

Er was eens...geld. En dat geld oorspronkelijk ‘talenten’ waren. Dus vertel ik eerst de parabel van de talenten. Talenten zijn Romeinse munten. Niet toevallig noemen we het menselijk vermogen , het menselijk kapitaal, nu ook ‘talenten’.

De parabel vertelt het verhaal van een meester en drie dienaren. Elk van hen ontvangt hetzelfde aantal talenten en kort nadien sterft de meester. De eerste stopt de talenten in een pot, begraaft de pot en gaat stiekem regelmatig kijken of de talenten nog in de pot zitten. De tweede toont de talenten aan iedereen en gebruikt ze helemaal op en eindigt met niets. De derde zet de talenten in om bij te leren, dingen te maken, dingen te bouwen en het resultaat te delen.

Of anders verteld, we hebben als mens drie reflexen in ons reactiepatroon gebaseerd op de biologische reflexen bij gevaar, door Darwin ‘flee, freece, fight’ genoemd. En in elk van ons is één reflex dominant aanwezig. De ‘vluchter’ is de utopist, de dromer of de hedonist, diegene die alles opgebruikt en verder zich geen zorgen maakt, niet nadenkt over morgen of over de anderen. Dit is het type van de ‘consumentist’. ‘De stilstaande, de statische, is diegene die wil behouden wat is en men wat heeft, en zal met argwaan elke verandering of vernieuwing bekijken. Het is het type dat zeer weinig zal investeren. Dit is het type van de passieve spaarder. De derde is de vechter, en die zal talenten inzetten om te veranderen, te verbeteren, te vernieuwen, ook wel soms te verliezen maar ook veel te winnen. Deze zal wel investeren , ondernemen of produceren.

Die zeer sterke reflex bepaalt ook hoe je met jouw geld omgaat. En naargelang jij één van de types bent, zal je andere keuzes maken en daarmee andere gevolgen ondervinden.

Er was eens… inkomen. Inkomen is het geld dat je ‘verdient’. Er zijn aan de basis maar twee manieren om geld te verdienen, namelijk via ‘arbeid’ en via ‘kapitaal’. Al het geld dat binnen komt, en dus jouw inkomen vormt, is de basis waarop je belast wordt en waarop jouw bijdrage aan de sociale zekerheid wordt berekend. Het netto inkomen is dus het beschikbaar inkomen en dat wordt verondersteld te worden verdeeld over ‘consumeren’ en ‘sparen’. Sparen is dus geen ‘investeren’ maar het bijhouden van geld dat beschikbaar blijft voor uitgaven . Ook voor banken is dat niet hetzelfde. Spaargeld is een ‘deposito’ en een spaarrekening is niet veel anders dan een zichtrekening. De bank moet immers ten allen tijde dat geld beschikbaar houden. De bank moet dus voldoende ‘liquide’ zijn om de onmiddellijke verplichtingen na te komen en kan dat geld niet echt voor iets anders gebruiken. Een bank is een bedrijf als een ander, dus moeten ook alle bedrijfskosten betaald worden. Dat moet betaald worden van de winst die banken maken, maar vooral moet er voldoende ‘kapitaal’ zijn, niet dat van de mensen maar dat van organisatie zelf, om dat allemaal te betalen. Samen met de eigen bezittingen en vermindert met de leningen (zoals om gebouwen te bouwen) is dat de ‘solvabiliteit’ van de bank. Om winst te maken moeten de mensen die in de bank werken heel goed werken, efficiënt werken en minder kosten dan de vergoeding die de klanten betalen voor de dienstverlening. Maar dat laatste lukt niet helemaal. Meer nog: de rendabiliteit, de winstgevendheid, van een bank komt niet tot stand door de diensten waarvoor we betalen, maar door de vergoedingen die betaald worden voor het maken van winsten met het geld van investeerders. Dus dat is dan geen ‘inkomen’ voor de bank uit arbeid (diensten aan klanten) maar inkomen uit kapitaal (winst op beleggen, etc.) Natuurlijk wordt dat ook door mensen gedaan, maar hun loon bestaat veel meer uit een procent uit winst dan uit de vergoeding voor de gewerkte uren.

Een bank heeft dus ‘eigen geld’, krijgt deposito’s dat het moet bewaren en ter beschikking houden en krijgt geld waarmee het mag ‘spelen’ op beurs, beleggen in fondsen en andere financiële producten.

Met het eigen geld moeten ze de eigen organisatie financieren. De deposito’s kunnen ze wel gebruiken als ‘borg’ voor het verstrekken van leningen. Vroeger mochten er niet meer leningen door de bank worden uitgeschreven als 9 keer het bedrag dat in de bank aanwezig was als deposito’s , als borg dus. We mogen er immers van uitgaan dat niet iedereen de rekeningen op hetzelfde moment willen leegmaken. Indien dat wel gebeurt, heet dat ‘a run on the bank’. En dat gebeurt alleen als de burgers/ consumenten niet meer geloven dat het geld nog in de bank aanwezig is.

Met het geld van ‘investeerders’ of ‘beleggers’ , het geld van ‘derde partijen’ dus, wordt gewerkt om winst te maken. Hoe meer winst er wordt gemaakt, hoe meer de bank vergoed wordt en hoe meer de medewerkers verdienen. Vroeger waren er twee soorten banken, een ‘gewone’ bank (primaire bankfunctie) en een investeringsbank. Maar naarmate iedereen meer verdiende, meer spaargeld had en ook wel ‘met geld iets wou verdienen’ , werd deelnemen aan de beurs, het beleggen, het kopen van risicovolle financiële producten, ook een ‘sport’ voor de ‘gewone mens’.

Veel (hard) werkende mensen wilden eigenlijk steeds minder geld verdienen door louter werken en waren steeds meer bezig met hun inkomen, en zeker hun toekomstig pensioen, aan te vullen met inkomen uit ‘vermogen’. Dat is (spaar)geld, maar bijvoorbeeld ook gebouwen. En daarmee kwamen de banken onder druk te staan om meer geld te investeren (volume) en meer winst te maken (door beleggen en speculeren). En toen kwam internet, de investeringsbubbels en in 1989 werd ook de 1/9 regel (aan deposito’s) losgelaten. Er waren geen grenzen meer aan speculatie, aan het creëren van geld, aan fictieve of toekomstige winsten die alleen bestonden door te gokken op een verlaging of verhoging van een waarde van bijvoorbeeld een aandeel. Al dat geld dat virtueel ontstond, bestond natuurlijk niet in de echte economie. En dus moest de echte economie snel groeien en dat kon alleen door veel, zeer veel leningen uit te schrijven. Dus konden de banken niet meer ‘wachten’ op de deposito’s van spaarders. En dat mechanisme is onderdeel van ‘monetariseren’. Uit het niets werd geld , veel geld , gecreëerd via enkele toetsen op de computer van de bank. De centrale bank moet dit alles ‘beheren en beheersen’.

Omdat de regel van ‘deposito als waarborg’ werd verlaten, werden er staatsgaranties gegeven tot 100.000 euro per spaarder, per bank. Want ondertussen hebben veel banken minder geld in kas dan ze moeten geven aan de spaarders, soms ook minder eigen vermogen dan alle schulden die ze hebben als organisatie. Sommige banken maken ook keer op keer te weinig winst, maar moeten wel het geld van derden terug kunnen geven, soms tegen gegarandeerde voorwaarden, en ook hun werkingskosten betalen. Omdat ze hun inkomsten (als organisatie) vooral uit ‘beleggen’ halen, zijn mislukte beleggingen een bedreiging voor het voortbestaan van de bank.

Om duurzaam bezig te zijn met geld kan je drie dingen doen:

- Duurzaam consumeren , wat zowel betekent minder kopen (aantal keer shoppen, aantal goederen, meer diensten) maar ook meer betalen wanneer je weet dat alle echte kosten in de prijs zitten en ook doorbetaald worden.

- Duurzaam sparen, wat betekent dat jouw bank het personeel goed behandelt, dat je goede dienstverlening krijgt en dat het geld vooral borg staat voor leningen aan bedrijven, organisaties en particulieren die er ‘duurzame dingen’ mee doen. Dat is de filosofie van onder andere Triodos bank. Het is dus ook belangrijk dat de bank ‘voorzichtig’ is in de verhouding tussen ‘deposito’s’ (zichtrekeningen en spaargelden) en ‘leningen’ . En dat het beleggen ook voorzichtig gebeurd en natuurlijk alleen in ethische fondsen. Ook het verschil tussen de inkomsten uit de dienstverlening (krijgen van interest vermindert met uitbetaalde rente en de vergoedingen voor de dienstverlening (bankkosten) en inkomsten uit de winst op investeren en beleggen is belangrijk. We weten immers dat daar gevaar schuilt voor de financiële gezondheid van de bank zelf, als organisatie.

- Duurzaam beleggen. Dat kan je doen op twee manieren. Ofwel stap je in een ‘ethisch fonds’ waarbij een aantal ‘ethische aspecten gegarandeerd zijn’. De bank belegt dan jouw geld, en dat van vele anderen, voor jou en biedt jou verschillende soorten garanties en beloofde opbrengsten. Of je kan nog andere ‘financiële producten’ kopen, zoals pensioensparen of pensioenverzekering. De tweede manier is zelf, rechtstreeks te investeren in projecten of bedrijven. Je kan als particulier geld lenen aan iemand die een onderneming wil starten, de win-win lening, met bepaalde voordelen. Of je kan aandelen kopen in duurzame bedrijven, zoals coöperatieven , bijvoorbeeld Ecopower, Triodos zelf of De Natuurfrituur.

Je kan dus binnen elk ‘type’ duurzaam met geld omgaan. Of je nu eerder een consument bent, een spaarder of een belegger/investeerder, er bestaan altijd duurzame keuzes. Duurzaam geld kan nooit samengaan met ‘winstmaximalisatie’, of het nu steeds goedkoper consumeren is of steeds meer winst halen uit beleggen of investeren. Daarom is het belangrijk dat het uiteindelijk doel is van geld, van jouw geld. Wat wil je met jouw geld bereiken.

En dat brengt ons terug bij de parabel van de talenten. Je kan ‘begraven’ (sparen, behouden) , consumeren ( vluchten, vluchtig met geld omgaan) of ‘inzetten’ (investeren, beleggen, deel zijn van het productie apparaat). Aan jou de keuze…

Vrouwen, kansarmoede en criminaliteit...

2011-12-19T12:20:00.002Z

Eerst geef ik het artikel uit DS hieronder weer, zodat er niet moet gelinkt worden.
Daarna volgt mij commentaar, via Facebook. In een poging om minder in 'gespreide slagorde ' te communiceren, zet ik dit op deze blog.

BRUSSEL - De meeste vrouwelijke gedetineerden hebben geen parcours van jeugddelinquentie achter de rug, zo blijkt uit de doctoraalscriptie van VUB-onderzoekster An Nuytiens.

Veel mannen die veroordeeld zijn en in de gevangenis zitten, hebben een serieus verleden als jeugddelinquent. Op jonge leeftijd kwamen ze al in aanraking met het jeugdparket of de jeugdrechtbank. An Nuytiens, onderzoekster van de vakgroep criminologie van de VUB, ging na of dat voor vrouwelijke gedetineerden ook geldt en welke factoren volgens de vrouwen zelf de oorzaak waren dat ze in de criminaliteit belandden.

Nuytiens interviewde hiervoor 41Vlaamse vrouwelijke gedetineerden die definitief veroordeeld of geïnterneerd zijn in de gevangenis van Antwerpen, Gent, Hasselt en Brugge. Ze bestudeerde hun strafblad en opsluitingsdossier. De feiten die de vrouwelijke veroordeelden pleegden zijn heel divers: drugsfeiten, diefstal, levensdelicten zoals moord en doodslag, ook kindermoord. Sommigen zaten een straf uit van enkele maanden, anderen waren tot levenslang veroordeeld.

Destructieve liefdesrelatie

'We zien bij vrouwelijke gedetineerden een heel ander beeld', zegt Nuytiens. 'De vrouwen zijn meestal geen volwassen geworden jeugddelinquenten. Slechts 6 van hen kwamen in hun jeugd in aanraking met de jeugdrechtbank en 6 met het jeugdparket. Bij nader onderzoek bleek het dan meestal niet te gaan om delinquent gedrag maar om een problematische opvoedingssituatie (bijvoorbeeld een kind dat moet geplaatst worden omdat de ouders er niet meer voor kunnen zorgen). Ik had ook verwacht dat uit de levensverhalen zou blijken dat zo goed als alle vrouwelijke gedetineerden slachtoffers waren van een slechte jeugd, maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Veel vrouwen vertelden dat ze een onproblematische en zelfs goede jeugd hebben gehad. Slechts veertien waren in contact geweest met het comité bijzondere jeugdzorg. Vaak waren dat dezelfde vrouwen die ook met de jeugdrechtbank of het jeugdparket in aanraking kwamen.'

Volgens Nuytiens komen veel vrouwen pas in de problemen als ze al volwassen zijn. 'Ofwel omdat ze verslaafd zijn aan alcohol of drugs, of omdat ze financiële problemen hebben of, opvallend, omdat ze in een destructieve liefdesrelatie zitten. Het gaat dan om vrouwen die een dominante, jaloerse partner hebben', legt Nuytiens uit. 'Die heel geïsoleerd leven, daardoor ook afhankelijk zijn van hun man, die slachtoffer zijn van partnergeweld en het financieel moeilijk hebben bijvoorbeeld omdat hun man het geld vergokt. Maatschappelijk hebben ze weinig draagkracht, waardoor ze moeilijk uit de relatie kunnen stappen. Ik wil die vrouwen niet voorstellen als de grote slachtoffers van hun relatie. Ze zien zichzelf niet als passieve wezens die geen keuze hadden. Ze vinden wel degelijk dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun daden, maar het feit dat ze criminele feiten pleegden heeft wel vaak rechtstreeks of onrechtstreeks met de destructieve liefdesrelatie te maken.'

Relatie met kinderen

Opvallend: vrouwen die aangaven dat ze wel een slechte jeugd hadden gehad, vonden niet dat ze dat als excuus konden gebruiken. Sommigen vertelden: 'Tijdens mijn assisenproces werd dat als verzachtende omstandigheid aangehaald, maar ik vind zelf dat dat er niets mee te maken heeft. Ik heb als volwassene gewoon zelf een verkeerde keuze gemaakt.'

Nog opvallend was dat veel van die vrouwen een slechte relatie met hun moeder hadden. In verder onderzoek wil de vakgroep criminologie nagaan of dat voor mannelijke gedetineerden ook zo is. Veel van die vrouwen hadden ook een slechte relatie met hun kinderen, al vóór ze in de gevangenis belandden. Door de detentie verslechterde die nog, ook al omdat veel vrouwen ver van hun gezin in de gevangenis zitten. 'Een celstraf heeft in het algemeen al een eerder negatief effect', zegt Nuytiens. 'Maar voor vrouwen pleit ik er toch voor om nog spaarzamer met celstraffen om te springen. Vrouwen zijn vaak de primaire verzorgers van de kinderen, en als zij worden opgesloten, valt dat helemaal weg, waardoor de kinderen vaak geplaatst moeten worden.'

Mijn commentaar:
Het is voor mij in ieder geval een illustratie van de 'bijzondere kansarmoede' bij die vrouwen. Kansarmoede die veelal maar niet noodzakelijk de vorm aanneemt van generatiearmoede. Maar zeker niet altijd materiële armoede is. Ik lees tussen de lijnen vooral een gebrek aan sociaal, emotioneel en intellectueel kapitaal. En een onmogeliijkheid om zelf het eigen bestaan vorm te geven. En veel 'voortplanting' van geweld. Wie geweld is aangedaan, in welke vorm ook, zal ook geweld produceren. Het vergt haal wat talenten en krachten om aan die spiraal te ontsnappen. En helaas, mensen die dit niet kennen, kunnen zich daar amper in inleven. Al helemaal niet als je uitgaat van een 'humanistisch ideaal' van de verlichte mens die zichzelf voortdurend ontwikkeld tot meer mens en rationeel reflecteert. Niets is minder waar...
Er zijn heel veel factoren, en geen enkele kan je benoemen als 'determinerend'. Maar blijft het feit dat er naast structurele elementen (uitwendigheden die men als determinerend ervaart, vaak vanuit een externe locus of control) er ook persoonlijke elementen zijn waar je al dan niet aan de slag mee gaat om je te emanciperen, weg van de armoede. En dat laatste perspectief vraagt natuurlijk 'interne locus of control'. En net dat laatste ontbreekt vaak, met als gevolg een gevoel dat er niet te kiezen valt, dat men geen macht heeft over het eigen bestaan, dat men louter systeemkritiek uit... Hoewel er zeker systeemfouten zijn en dito verantwoordelijkheden, kan je kansarmoede, geweld en crimineel gedrag (eigenlijk a-moreel gedrag) niet toewijzen aan louter een systeem of louter een individueel falen... Waarbij ik zeker geen automatische verband wil leggen tussen kansarmoede en criminaliteit. In tegendeel.

Voedsel, voeding, voedend… de vervoeging van welzijn?

2011-12-17T14:31:00.001Z

Mijn liefde gaat door de maag. Eten is immers een emotionele daad. Ik eet dus niet alleen om mij te voeden. Maar ik lijd dan ook geen honger (meer). Dus kan ik nadenken over mijn voeding. Waar het vandaan komt? Waartoe het dient? Welk verhaal ermee verteld kan worden. Wat het werkelijk kost? En of het mij gelukkig maakt.

Onlangs was ik nog op een breinstorm sessie over vermijdbaar voedselverlies. Naast de crisissen ‘energie’, ‘klimaat’ en ‘monetair’ is er immers ook een voedselcrisis. Ik ben het met Oliver De Schutter eens. Meer nog dan nood aan voedselproductie moeten we het hebben over voedselsouveriniteit en over de ‘oorlog omtrent nutriciënten’, het voedende van voeding dus.

Daarmee is duidelijk dat voedsel , de productie van voeding, de keuze van voeding en het al dan niet gebrek aan voedende bestanddelen gekoppeld is aan kansarmoede enerzijds en aan welzijn anderzijds.

Daarom stel ik voor om het volgende te doen in tijden van crises:
- vrijwillig verliezen, verminderen
- samen eten en drinken
- zelf transitie, nieuwe systemen produceren….

nog meer tourist lab...

2011-12-11T14:08:00.002Z

Na breinstormen en wilde ideeën , eindelijk tijd om business model te ontwikkelen. Maar ik lig er wel uit. Want men wil niet volgen in het ingwikkeld maar duurzaam verhaal van gemengde financiering, crowdsourcing en duurzaam/traag geld...

De weg is lang, er is een weg afgelegd...

2011-12-11T08:20:00.003Z

mijn 'cross wired' brein is aan de slag op het tourist lab. Onder leiding van Ewoud van Levuur en in opdracht van Toerisme Vlaanderen,de overheid dus,mogen we drie dagen in het Brusselse hotel BLOOM verblijven en vooral werken. Heerlijk,leerrijk en ook wel confronterend. Voor de andere deelnemers om mij te ontmoeten,maar ook voor mezelf in het hanteren van mijn toch wel nadrukkelijke aanwezigheid.
Geukkig wel echt strategische keuzes richting duurzaamheid kunnen inbrengen. Duurzaamheid wordt vooral ingevuld in de versie van Van Dale,niet die van Brundlandt. Meer nog, het wordt misschien nog wel gekoppeld aan milieu maar niet aan de sociale dimensie. Zucht, nog een lange weg te gaan...
Maar dat ik vanuit 'het alternatieve circuit' kan deelnemen en welkom ben,is al een hele vooruitgang. Grappig ook hoe mensen zich bijna onmiddelijk verantwoorden in hun persoonlijk gedrag als ze horen dat ik geen auto heb, geen vliegtuig neem en vegetariër ben. Tien jaar terug keken ze mij meewarig aan. Dus toch ook al een weg afgelegd.

Een zoveelste poging..

2011-11-30T19:44:00.003Z

Overal vind je mijn geschriften, maar helaas niet op deze blog. Ik kan het niet laten om commentaren te schrijven, een bijdrage te leveren, ideeën te spuien, maar helaas niet op deze blog.
Naarmate ik meer schrijf of fora, blogs en sites, realiseer ik me dat ik waarschijnlijk mijn kruit verschiet.
En dus keer ik terug naar mijn eigen 'stek'. Ik heb nog veel bij te leren over het dagelijkse digitale leven, merk ik. Ook al kan ik precies uitleggen hoe het zou moeten...
Straks, als het weer interessant wordt, zal ik lezers zoeken. Maar nu zal ik nog wat oefenen in regelmaat.

Weg met het draagvlak voor MVO?

2011-03-24T11:04:00.001Z

Jos Reinhoudt schriijft op de blog van BECO, een consultant in MVO, een bijdrage met de provocerende titel ‘weg met het draagvlak voor MVO’. Ik citeer hier een stukje en geef daaronder mijn reactie. Want ik kom ze wel eens tegen, de ingenieurs van BECO en ze kijken inderdaad een beetje meewarig naar die ‘energieke' amateurs’ zoals ik. Terwijl het ook anders zou kunnen…

“De laatste tijd krijg ik steeds meer de kriebels van al die ‘jonge honden’ die duurzaamheid in hun bedrijf willen ‘promoten’, streven naar ‘draagvlak’ voor energiebesparing en die hun bazen ervan willen overtuigen hoe ‘leuk’ duurzaam ondernemen wel niet is.
Als ik dat ‘jeugdige enthousiasme’ voor duurzaamheid allemaal zie, zakt de moed me in de schoenen. Niet omdat ik niet voor duurzaam ondernemen zou zijn (integendeel!), maar omdat het aangeeft dat duurzaamheid kennelijk het stadium van liefhebberij nog niet ontgroeid is. Vervang in al die vlammende betogen het woord ‘duurzaamheid’ eens door ‘financiële degelijkheid’ of ‘betrouwbare producten’ en je proeft het verschil. “

Zoals altijd, is het een én én verhaal! Ik begrijp, na meer dan twintig jaar pionierwerk, zeer goed de frustratie van de medewerker van BECO, net vanuit die positie. Maar hoor ik daar ook geen typische 'engeering' benadering in? Het professionele instrumentarium voor MVO bestaat zowel uit 'harde' als uit 'zachte' instrumenten, die goed gekozen moeten worden ingezet. Inderdaad, er is nog teveel 'one shot' en teveel 'Green washing' en 'HR niceties'. Aan de andere kant zijn er ook te weinig professionele spelers op de Belgische markt, waardoor alleen een smal segment kan bediend worden op die geëikte (en niet alleen geijkte ;-) manier die BECO en haar concullega's eigen is. Ook draagvlak creëren is een professioneel onderdeel van een MVO strategie en acties. En naargelang het soort organisatie is dat eerder aan de orde dan technische ingrepen en technologisch optimisme. Op het anecdotische niveau bezig zijn, creërt immers het draagvlak voor meer fundamentale transities die er toch zitten aan te komen. Trouwens in productie omgevingen is de louter top down (de ingenieur weet het en de productiemedewerker doet het) ook achterhaald. Kijk naar six sigma (of een balanced score card). Dat evolueerde ook tot een procesmatige aanpak (tot op zekere hoogte), waarin participatie wordt gevalideerd. Ik weet dat jullie een ingenieursbenadering hebben, en wat meewarig kijken naar anderen die de 'softe' instrumenten voorop plaatsen in het proces. Maar zou het niet kunnen dat we complementair zouden moeten werken, en met wederzijdse erkenning en leren?
Ik zie weinig openheid tot nu toe... En bovenstaande bijdrage toont dit ook aan. Jammer...

Laat het dan ook een uitnodiging zijn aan het netwerk van MVO dienstverleners en van MVO klanten om in verscheidenheid succes te boeken.

Orakelen over energie…

2011-03-18T12:09:00.001Z

Kerncentrales bijbouwen is niet nodig, wereldwijd leveren ze ‘slechts’ 2% van de energie en ze zijn hoog risicodragend. De fossiele brandstoffen zijn eindig in hun economische explotatiemogelijkheden (peak oil), maar blijven aanwezig in de aarde maar dan bijna niet te ontginnen en het is ook te risicovol.
We gaan dus naar een ander energieregime moeten gaan. Daar kan je jezelf op voorbereiden op het niveau van jouw eigen energiebehoefte (direct energieverbruik). Maar je kan ook ingrijpen op jouw indirect energieverbruik door ‘energie – arme’ producten te kopen (plaatselijk, seizoen, onbewerkt, etc.). Indien velen dat doen heeft dat wel degelijk effect op ‘de markt’ en op de producenten. Daarnaast zal in Vlaanderen de desindustrialisatie nog toenemen en wordt een deel van het hoogspanningsnet ‘achterhaald’. En anderzijds zullen de decentrale productie en consumptie van stroom nog toenemen, het liefst volledig via een (semi) laagspanningsnet.

Wereldwijd zullen oorlogen uitbreken omtrent drinkwater, voedsel én primaire energiebronnen. Dat zal de wereldmarkt voor deze ‘commodities’ destabiliseren. En ook wel bepaalde bevolkingsgroepen dessimineren. Wij zullen intra-europees (wat voor die dingen de beste schaal is) moeten autonomie opbouwen rond drinkwater, voedsel en primaire energiebronnen. In de nieuwe energiemix zullen zowel (plaatselijke) fossiele brandstoffen zitten (maar zonder steenkool om milieuredenen) als hernieuwbare energie. Als je dan naar het potentiële aanbod kijkt, is er bijna niets dat ons tegenhoud om die omslag te maken, tenzij… het kapitaal en de regelgeving! Aan de vraag zijde, zullen de energie intensieve sectoren zich sowieso verplaatsen naar regio’s met dense populatie (kost van arbeid daalt bij overaanbod en consumptiecapaciteit zal toenemen in die regio) én die regio’s met grondstoffen. Er zijn weinig EU regio’s die daarvoor in aanmerking komen. En dus zal de intra-europese energiebehoefte dalen indien we verder inzetten op post industriële, dematerialiseerde en energiearme economische activiteiten. Wat ook logisch is als je kijkt naar de voornaamste productiefactoren waarover de europese zone beschikt. Dus kerncentrales zijn een overbodige zaak, en de pieken kunnen opgevangen worden door de efficiënte gascentrales en door WKK.

Simpel, niet? De beperking van het menselijk denken en de diepmenselijke weerstanden tegen verandering zijn de grootste vijanden van oplossingen. Einstein wist ‘het is niet met het denken dat problemen veroorzaakt dat men problemen oplost’.

Beantwoorden

Opgewonden over energie…

2011-03-12T11:48:00.001Z

Als reactie op een bijdrage op De Wereld Morgen van Eloi Glorieux (Greenpeace, ex-Groen) en Sara Van Dyck (BBL), heb ik mij nog maar eens opgewonden over energie. Mijn toogtirade van gisterenavond ging daar ook al over. En toen was de kerncentrale in Japan nog niet ontploft. En ook op een artikel in de Standaard kon ik niet nalaten te reageren…

De belangrijkste reflex die een groot deel van de bevolking maakt, en ook veel technologisch optimisten en andere ingenieurs, is dat we niet kunnen weerstaan aan de 'wetmatigheid' van economisch groeidenken en daarmee business as usual. Ook in het stemhokje zal men steevast kiezen voor het vermijden van een verlieservaring, zelfs al biedt die andere keuze een mogelijke winst (in milieukwaliteit , in kwaliteit van leven). Men kiest nu eenmaal veel vaker voor de bekende weg van het ongeluk dan de onbekende weg van het (mogelijk) geluk. Dat mechanisme zit zeer diep en kunnen we niet ontkennen of veroordelen. We zullen ermee aan de slag moeten, onder andere door energiebehoefte, energievoorziening , energiesoorten, energieverbruik en de finale behoeftebevrediging waartoe ze dient anders te positioneren. Te beginnen met twee suggesties:
- begin met het verhaal met dat van de primaire energiebronnen , hun voorraad en de vraag naar/ behoefte aan intra europese energieonafhankelijkheid (en dus niet een Belgische of Vlaamse, want dit zou hetzelfde zijn als NY city zou zeggen dat ze geen 'Amerikaanse’ stroom zou willen)
- breng een apart verhaal voor alles wat huishoudelijk en gelijkgesteld verbruik is, en een ander verhaal over industriële afnemers. Zowel in energiezekerheid, in ecologische kost en baten, als in economische consequenties zijn die erg verschillend. Ze vragen een andere benadering om oplossingen voor te stellen, een andere outcome ook. En vooral, we kunnen dan ook een sterk verhaal van opportuniteiten vertellen, ook technologisch én economisch.
Ik mag het dan in de feiten eens zijn met de schrijvers, wat niet zo verwonderlijk is, maar de vertaalslag naar de bevolking wil maar niet lukken. Het energiedebat is niet alleen een inhoudelijke strijd of een politiek -ideologisch gevecht, maar ook (en misschien vooral) een communicatie oorlog. Ik verwijt de groene kant hun 'voortdurende onhandigheid' daarin en dan druk ik me nog voorzichtig uit.
Gelijk hebben is een stuk makkelijker dan gelijk halen, en tot nader order wil ik niet voorbij gaan aan de democratie, hoe 'dom' die zich ook gedraagt…

Over democratie, met dank aan LIM

2011-03-11T08:33:00.001Z

Verkiezingen winnen is een kwestie van marketing. Het is geen kwestie van gelijk hebben, maar van gelijk krijgen. En je krijgt mensen niet mee door hen frontaal aan te vallen in hun gewoontes en waarden waar ze een heel leven in geloven… Het zal toch ‘slimmer’ moeten… En daarvoor zijn meer middelen nodig en slimmere technieken. De democratie is maar zo sterk als de zwaktste schakel, namelijk die burgers die zich laten ‘kopen’ door de belofte van de politieke reclame. En net daar ligt ook de macht voor diegenen die dit fenomeen aanklagen, namelijk wees dus beter in jouw eigen marketing.
In het stemhokje kiezen de meeste mensen vanuit de hoop dat ze met hun keuze een ‘verlieservaring’ kunnen vermijden. En dat verkiezen ze boven een (noodzakelijke) verandering die waarschijnlijk of misschien ‘winst’ oplevert. Liever de bekende weg van het ongeluk, dan het onzekere pad van geluk… Dat dillemma speelt heel hard in het stemhokje en iedere ‘electoralist’ weet dat. Vandaar de retoriek ‘dat we iets gaan doen aan de prijzen’, namelijk we beloven u ‘zo weinig mogelijk verlies’ te voelen. Maar verliezen, dat doen we! Elke dat verliezen we ecologisch en sociaal kapitaal, in een mate die soms onomkeerbaar is.
De vraag is: hoe gaan we de bevolking leren om met dat ‘minder’ en dat ‘ verlies’ om te gaan? Wij, het maatschappelijk middenveld, heeft het 30 jaar geprobeerd met informatie, argumentatie en individuele bewustwording. En wat is het resultaat? Zou het kunnen dat de instrumenten die ‘de overkant’ inzet effectiever is? Zou het kunnen dat we, ook gezien de urgentie’ , moeten benaderen met communicatie die hen wel bereikt, hen wel aanspreekt. Zou het kunnen dat we de ultieme democratische uitdaging, namelijk de ‘connectie met het volk’ , gemist hebben. Daarom moeten we niet boos zijn op het volk dat niet voor ons kiest (ook al zegt hun denken dat ze dat eigenlijk wel zouden moeten doen), maar in eigen boezem kijken. Gelijk krijgen is nu eenmaal veel moeilijker dan gelijk hebben…

Vele vormen van duurzame ontwikkeling

2011-03-07T08:45:00.001Z

Gisteren heb ik frietjes gebakken voor De Natuurfrituur. Met het groene busje reed ik naar Kruishoutem, waar ik frietjes verkocht aan de bezoekers van het Europees Cartoon Centrum . Er werd een eco-comedy film vertoond ‘How to boil a frog’. Twee ‘eeuwige scoutsjongens’ willen dat ook Kruishoutem mee gaat in de Transitie. Gelukkig voor mij, was zoon Ewout bereid mij te assisteren in deze opdracht, want frietjes bakken is fysiek toch zwaar werk…

Vrijdag kreeg ik een mail van een Europese denktank die een Economic Development Forum organiseert over Life Long Learning. Via de stad Gent waren ze bij LUDI educatieve winkel terecht gekomen, en de vraag was om het te komen uitleggen in Munchen…

En dan nog een nieuwsje uit duurzaamheidsland. VODO bestaat niet meer, lang leve VODO. Het Vlaams Overleg Duurzame Ontwikkeling werd opgericht op het Kruispunt van twee agenda’s : ontwikkelingssamenwerking en milieu. Net zoals Arbeid & MIlieu opgericht werd op het kruispunt van arbeid (vakbonden) en milieu. En zo zijn er nog wel organisaties. Deze organisaties zijn meestal klein (van omvang, niet noodzakelijk van inhoud), weinig gekend bij het publiek en dus afhankelijk van enkele broodheren, vaak andere NGO’s.
De terugtredende overheid, de arme overheid ook in een overigens rijk Vlaanderen, zorgen ervoor dat iedere NGO moet stilstaan bij financiering, core business, werkbelasting en al die andere KPI’s.

En dus is nu het nu alle hens aan dek voor het behoud van wat is, zonder zijsprongen of extra muros projecten. Duurzaamheid is dus niet altijd ‘van lange duur’ maar soms ook ‘licht, met weinig materiaal, tijdelijk, beperkt in tijd en ruimte…’. Je maakt geen mast van beton als je weet dat je die maandelijks moet verplaatsen. En men heeft mensen de illusie gelaten dat ze ‘gebetoneerd’ zaten… Dat is niet erg netjes, en niet ‘sociaal duurzaam’. Maar juist in de wereld van NGO’s is ‘sociale duurzaamheid en goede HR’ een onderschoven kind…

Vorige week donderdag was er een infosessie over ons Voedselteam in Macharius Heirnis. Zes nieuwe leden sluiten zich aan. En ik kon ook die avond gaan slapen met de gedachte ‘daar doe ik het voor’…

Transitie café

2011-03-02T11:33:00.001Z

Ik had gisteren een zalig gevoel. Een onbedwingbare, oprecht contente glimlach lag uren om mijn mond. Ik was dronken van geluk maar werd uiteindelijk ook wel dronken van de witte wijn. Dit alles om te zeggen dat ‘gemeenschap vormen’ en ‘verbindend werken’ iets is waar ik me graag voor inzet, niet alleen omdat het broodnodig is, maar omdat ik er ook veel ‘winst’ uit haal. Winst in termen van energie, goesting, belangstelling krijgen, zich belanghebbend voelen, ont-moeten, de magie van het spontane bevruchten van ideeën. Zonder terughoudendheid, in algemene wederkerigheid, en helemaal vanzelf. Of toch bijna. Meer dan een woonkamer, wat spijs en drank, een muziekje, een speakers corner en een CODA moment ter afsluiting is er niet nodig. En meer dan 20 mensen die elkaar vinden… Ik ben nog aan het nagenieten… Kijk, daarvoor doe ik het! Omdat (zachte) revoluties niet alleen ontstaan in Parijse salons, of die van Sint Petersburg, maar ook in een woonkamer in Gent.

Opnieuw op pad…

2011-02-21T10:51:00.001Z

Ecobitch is back on track! Er is een nieuwe cvba vso geboren! Een cvba vso, wat is dat nu weer?

Als we naar een nieuwe, ecologische economie willen, dan kunnen we daar beter maar zelf mee beginnen. Zo klonk het op de voorstelling van Tim Jackson’s boek ‘welvaart zonder groei’, een tijdje terug in Antwerpen. Het was de voorzitter van Ecopower die het, groene, publiek provoceerde niet langer naar ondernemers te kijken als ‘potentiële zakkenvullers en materialisten’ maar zelf ook deel te nemen aan die nieuwe economie die er moet komen. Door bijvoorbeeld deel te nemen aan het kapitaal van nieuwe coöperaties.

Zo gezegd, zo gedaan! De Natuurfrituur cvba vso werd opgericht met twee doelen:
1. laagdrempelige promotie voor duurzame voeding. Dus een normaal, goed gekende voedingscategorie vertalen in een duurzame versie. Het hippe en haalbare van duurzame consumptie aanbieden;
Dat doen we door de mobiele frituur De Natuurfrituur die ook nog eens het biogarantie label heeft en vegetarisch is.

2. het ‘vso’ gedeelte slaat op de sociale doelstelling. We stellen mensen te werk met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Daarnaast moeten we ook economisch duurzaam zijn, dat wil zeggen blijven bestaan, financieel gezond zijn , en niemand uitbuiten of overmatig belasten met risico’s (zoals personeel of leveranciers).

Daarbij valt het op dat de meest geëngageerde verenigingen die De Natuurfrituur vragen om te komen, heel vaak de kosten willen ‘afwentelen’. Dat is heel erg onduurzame reflex. Als ik dat toelaat, moet ik zelf ook ‘afwentelen’ op anderen, en onderaan de keten is het dan onvermijdelijk dat uitbuiting ontstaat.

Dus tonen we wat de kosten zijn, en indien we ze niet aanrekenen, is dat ook duidelijk op de factuur. Het niet aanrekenen van een kost is immers een gift van De Natuurfrituur aan de klant, de vereniging.

Nu hebben veel verenigingen weinig centen. Het is dus een natuurlijke reflex om zoveel mogelijk uitgaven te vermijden. Maar ik nodig iedereen uit om daar creatiever mee om te gaan. Want voor sommige kosten kan ook een derde betaler gevonden worden, of de vaste kosten kunnen verrekend worden in de verkoopprijs, voor zover de betalingsbereidheid er is. En die wordt vaak verkeerd ingeschat.

We hebben dus nog een hele weg af te leggen. Maar ik ben blij dat ik één van velen ben die het pad proberen te effenen….

Nieuw visite kaartje...

2011-01-07T12:33:00.004Z

Deze versie is nog zonder geluid.

Andere pogingen zullen volgen.

Arm Woede in KVS Brussel, ook dankzij Caro. Proficiat!

2011-01-06T15:26:00.003Z

De Roma zijn de kansarmen van Europa …

2011-01-04T12:56:00.002Z

Fondsen werven versus verkopen van inhoud (bis)

2011-01-02T14:12:00.002Z

De kernvraag uit de bijdrage in De Wereld Morgen over Music for Life : “Is het niet mogelijk om van de enorme populariteit van Music For Life gebruik te maken om de Vlaming aan het denken te zetten in verband met de ontwikkelingsproblematiek -met zijn schitterende verwezenlijkingen maar ook zijn eeuwige dilemma’s en gebreken? Zou het niet gezond zijn het strelen van de ego’s in Vlaanderen een week voor Kerstmis voor een keer eens niet te laten primeren?”

Mijn antwoord is heel duidelijk : neen, je kan geen fondsen en werven en in één beweging ook inhoud verkopen! Hoe frusterend dat ook is voor die kleine groep van mensen die vinden dat iedereen nu maar eens moet nadenken over de dingen des levens, zo werkt dat dus niet. Ik vind de auteur schitterend in haar vraagstelling en waardeer haar idealisme ten zeerste. Maar het is naïef, en op haar leeftijd overigens terecht, om te denken dat iedereen het in zich heeft om over alles en nog wat te reflecteren, informatie te selecteren, kennis te verwerven, en er ook nog naar te handelen. De meeste keuzes, dagelijks en minder dagelijks, worden gemaakt vanuit emoties, verlangens, intuïties en diepe schemata die het handelen sturen. Het is daarop dat communicatie (en breder: marketing) inwerkt. Ook en misschien vooral als het over goede doelen gaat.

Het verlangen naar de ontwikkeling van iedereen tot ‘steeds meer mens worden’ is een humanistisch ideaal en een kerngedachte van De Verlichting. Inherent aan dat op het eerste zicht nobel ideaal is dat mensen die daar niet aan voldoen, minder mens zijn. En bijgevolg ontstaat een ‘neerkijken’ van de zogenaamde intellectuele, rationele elite op het plebs, dat zich laat leiden door primaire behoeften en door brood en spelen als behoeftebevredigers. David van Reybroek pleit terecht voor een ander en beter populisme.

Ook inherent aan dat humanistisch ideaal, al dan niet kristelijk ingevuld, is de ontkenning van de primaat in ons én de hoogmoed in onze verhouding tot onze ecosystemen en de aarde in het algemeen. Daarin staat humanisme haaks op het eco-centrisme, waarmee ook ik pleit voor een fundamentele bescheidenheid en een actief omgaan met wederzijdse afhankelijkheid. Dat punt zal ik ooit eens apart uitwerken.

Wat mij brengt bij de kernvraag van fondsenwervende communicatie. Wat zijn de ‘drivers’ die maken dat Music For Life werkt? Het zijn er twee: ‘what’'s in it for me’ en ‘peer pressure/ social confirmation’ en dus het ontbreken van het risico op het oplopen van ‘sociale blaam’ ( sociale afwijzing, sociale kost).

Die drivers hebben weinig te maken met de uiteindelijke besteding van het geld. Het Rode Kruis is een sterk merk , wat betekent dat er groot vertrouwen is in dat merk en in de kwaliteit van de dienstverlening (in dit geval aan weeskinderen) waarvoor de donateur optreedt als ‘derde betaler’.

We weten dat de donateurs van Music For Life grotendeels alleen dan en daar geld geven. Met andere woorden, ze vertrouwen hun geld toe aan MFL, ook wel aan RK, maar eigenlijk niet aan Afrika of aan die weeskinderen. De ‘what’s in it for me’ is de meestal een combinatie van de sociale bevestiging die men krijgt (uitvergroot door social media en media gebruik) en de ‘ervaring’ (geformuleerd als onderdeel van de ‘beleveniseconomie’ waartoe ook BONGO behoort). Met andere woorden, mensen hebben het idee dat ‘ze iets (uniek) hebben meegemaakt’. Daarin past overigens ook de aktie ‘koop een geit’ van Oxfam, maar dan nog onvoldoende uitgewerkt, helaas.

Het belangrijkste resultaat is dat de communicatielijn met die donateurs geopend is en vooral , dat die bij sommigen open blijft. Want, er is wel degelijk een effect op fondsenwerving in het algemeen, namelijk dat men het fenomeen fondsenwerving steeds minder associeert met kleine plaatseliijke initiatieven, met fraude en bedrog in ontwikkelingssamenwerking (zie witte olifanten), met weggegooid geld, met amateurisme… Dat schept mee de voorwaarde om fondsenwerving als financieringskanaal voor ngo’s en als sector in Vlaanderen te ontwikkelen en te professionaliseren.

En dat moet dringend gebeuren! Het is duidelijk dat de scheidingslijn tussen pure not for profit en pure for profit niet meer bestaat. Iedereen, alle organisaties zullen steeds meer voor ‘gemengde financiering’ gaan, vaak uit pure noodzaak. En terugtredende overheden laten ‘gaten’ achter, die fondsenwerving zal moeten vullen. Ideologisch kan men het oneens zijn met die vorm van vermarkting, maar de realiteit is aangekomen. Dus strategieën gebaseerd op oude paradigma’s zullen niet langer efffectief zijn. Of we dat nu leuk vinden of niet.

En de inhoud? Waar blijven we daar mee? Moeten mensen niet weten en overtuigd zijn vooraleer ze tot handelen worden aangezet? Neen! Het handelingsperspectief leidt juist (uiteindelijk, bij sommigen) tot een connectie met inhouden waarvan men eerder het bestaan niet kende. Het kennen en begrijpen van die inhouden komt later, vaak via het mechanisme waarbij men de ‘innerlijke dissonantie’ tussen handelen en de denkkaders /moraal oplost door dat laaste aan te passen met behulp van stukjes informatie die dit mogelijk maken. Net op dat moment staan mensen het meest open voor de inhoud die achter de boodschap zit. Dat is dan niet langer de taak van de fondsenwerver, maar van al die vormingswerkers, van het maatschappelijk middenveld, en van de ‘marketing van de inhoud’ door innovatieve campagnes en methodieken. Binnen MFL wordt dit luik gerealiseerd door de inhoud transversaal binnen te brengen in verschillende formats via tv en andere media ( voornamelijk vrt groep).

Dat is ‘marketing van de inhoud’ en dat is niet hetzelfde als ‘marketing in functie van fondsenwerving’. En die twee soorten resultaten neerzetten in één communicatiebeweging gaan niet samen, in ieder geval niet als het gaat over B2C, niet gesegmenteerd en massamediaal. Vandaar ook de ‘gelaagde’ aanpak van MFL.

Als activist heb ik al 30 jaar gelijk. Nu wil ik ook marktaandeel van dat gelijk. En dus ben ik marketeer geworden. Want ik heb een actief respect waarop het gros van de bevolking functioneert. Als ik dan toch gelijk heb, waarom zou ik niet van grote aantallen mensen gelijk kunnen krijgen? En waarom zouden ze mij gelijk willen geven? Dat is de vraag die wij, activisten & moralisten, ons moeten stellen.

Al was het maar uit respect voor de ingezette middelen en de kost van fondsenwerving, van vormingswerk en van communicatie. Laat die kost eens wat effectiever zijn! En voor ik het vergeet : communiceer ook transparant over kosten en opbrengsten. Maak een jaarverslag volgens GRI, inclusief stakeholderparticipatie. Dan heeft die juffrouw meteen een echt antwoord op haar vraag.

Fondsen werven versus verkopen van inhoud…

2010-12-27T19:30:00.002Z

Het staat vast: Music For Life heeft weer eens warmte gebracht in de koude week voor Kerstmis. Vlaanderen toonde zich van zijn beste kant en trok weer massaal de straat op om geld in te zamelen voor het goede doel. Samenhorigheid onder de Vlamingen en solidariteit met het Zuiden, bestaat er iets mooiers? Een kritische noot is echter onvermijdelijk, schrijft de 16-jarige Jana De Poorter op de site De Wereld Morgen. Hieronder haar bijdrage.

Waarom trotseerden al deze Vlamingen de vrieskou voor Music For Life? En waarom schieten veel jongeren die moeilijk warm te krijgen zijn voor alles wat met het Zuiden te maken heeft wel in actie als het om Music For Life gaat? Weet diezelfde gulle Vlaming überhaupt waarvoor hij geld aan het inzamelen is?
Om dit te onderzoeken nam ik de proef op de som en vroeg het aan enkele jongeren op de Groenplaats. “Omdat we Music For Life een supertoffe actie vinden,” is het standaard antwoord. Met wat geluk wisten ze mij ook nog te vertellen dat ze het goed vonden dat de aidswezen in Afrika worden geholpen. Tot daar.
Nu kan je hen dat niet echt kwalijk nemen aangezien de media hier absoluut geen belang aan schijnen te hechten en ik er bijgevolg maar zelf naar op zoek ben gegaan.
Jawel, u leest het goed: enkele miljoenen euro’s worden met gemak ingezameld en ik moet op zoek gaan naar wat er precies mee zal gebeuren.
Die zoektocht verliep allesbehalve vlot. De website van het Rode Kruis blijft vaag. Ik besloot dus te bellen. Na uren geduld en lang aandringen kon de woordvoerder van het Rode Kruis mij vertellen dat het geld gebruikt zal worden om Aidsweeskinderen in Mozambique, Malawi, Zuid-Afrika, Namibië, Swaziland en Oeganda in hun ‘basisbehoeften te voorzien en hun kinderrechten te garanderen’. Die basisbehoeften zijn vooral eten, onderdak, bescherming en onderwijs. Het Rode Kruis zal de Aidswezen onder andere psychologische hulp verlenen en indien nodig in een nieuw gezin laten opnemen en materieel ondersteunen.
Materiële ondersteuning wil zeggen dat ons geld ook wordt gebruikt om hen van voedselpakketten en dergelijke te voorzien. Snel het verschil proberen maken dus. Met dat laatste heb ik het eerlijk gezegd wat moeilijk. Als er een ding is wat de Ngo’s door scha en schande hebben moeten leren is het wel dat ontwikkelingssamenwerking nu eenmaal niet zo werkt. Snel even het verschil willen maken stimuleert afhankelijkheid en komt de lokale economie in vele gevallen niet ten goede. Deze kortetermijnvisie past niet binnen het plaatje waar het Rode Kruis en Studio Brussel zo graag mee uitpakken: namelijk het zorgen voor een duurzame, structurele oplossing om weeskinderen van AIDS-ouders weer een toekomstperspectief te bieden. Hoe de verdeling van de opbrengst precies zal verlopen en welk deel ervan naar die materiële hulpverlening zal gaan weet niemand, zelfs het Rode Kruis kon mij geen cijfers geven.
Versta mij alstublieft niet verkeerd; ik ben geen cynicus die niets moet hebben van ontwikkelingssamenwerking en niet weet waarover ze het heeft. Het Zuiden ligt mij nauw aan het hart en ik ben in mijn vrije tijd actief binnen de jongerenafdelingen van heel wat ngo’s. Ik ben zelf naar het West-Afrikaanse Benin mogen reizen en heb zo ontwikkelingsprojecten naar waarde leren schatten, maar wat ik nu voel is een diepe verontwaardiging.
Verontwaardiging enerzijds ten opzichte van de Vlaming, die het kennelijk niet nodig acht verder na te denken over wat er met zijn geld zal gebeuren en al gesust is met de gedachte de arme kindjes in Afrika ‘geholpen’ te hebben… Zijn we zulke goedgelovige kuddebeesten?

Ik voel ook verontwaardiging ten opzichte van de media, door welke diezelfde Vlaming gemobiliseerd wordt en waarin kritische analyses volledig uitblijven. Alleen al het feit dat er bij het Rode Kruis geen standaard, gedetailleerd antwoord bestaat op de vraag waar de opbrengst naartoe zal gaan, wil zeggen dat het werkelijk niemand interesseert. Dat gaat er bij mij niet in.
Kritiek moet ook constructief zijn, vandaar de volgende oproep. Is het niet mogelijk om van de enorme populariteit van Music For Life gebruik te maken om de Vlaming aan het denken te zetten in verband met de ontwikkelingsproblematiek -met zijn schitterende verwezenlijkingen maar ook zijn eeuwige dilemma’s en gebreken? Zou het niet gezond zijn het strelen van de ego’s in Vlaanderen een week voor Kerstmis voor een keer eens niet te laten primeren? Het zou al een goed begin zijn om een duidelijk onderscheid te maken tussen noodhulp (nodig bij bijvoorbeeld natuurrampen, de specialiteit van het Rode Kruis) en structurele hulp (de specialiteit van de ngo’s en kleinschalige initiatieven, waarvoor de Vlaming en de overheid na Music For Life vrijwel geen geld meer lijken te hebben).
Alles bij elkaar is mijn grootste verontwaardiging misschien wel deze: is het niet schandalig dat ik, als zestienjarig, van natuur positief en idealistisch ingesteld meisje de spelbreker moet zijn en om een beetje transparantie moet smeken?
Zou het niet gezond zijn het strelen van de ego’s in Vlaanderen een week voor Kerstmis voor een keer eens niet te laten primeren? Het zou al een goed begin zijn om een duidelijk onderscheid te maken tussen noodhulp (nodig bij bijvoorbeeld natuurrampen, de specialiteit van het Rode Kruis) en structurele hulp (de specialiteit van de ngo’s en kleinschalige initiatieven, waarvoor de Vlaming en de overheid na Music For Life vrijwel geen geld meer lijken te hebben).
Alles bij elkaar is mijn grootste verontwaardiging misschien wel deze: is het niet schandalig dat ik, als zestienjarig, van natuur positief en idealistisch ingesteld meisje de spelbreker moet zijn en om een beetje transparantie moet smeken?

In de volgende post wil ik daarop uitgebreid antwoorden. En meteen testen hoe ik dat kan verspreiden…

Veggie , bio en multiculti kerst.

2010-12-27T16:24:00.001Z

Aan de feestdis zijn aangeschoven: een violiste uit Minsk, een geluidstechnicus uit Minnesota, een student uit Samara en een havenarbeider uit Gent. En ik, natuurlijk, als gastvrouw en kokkin.

De Russische student kwam kennis maken met ons, want hij zocht als vrijwilliger een project. En ik zoek vrijwillige hulp. De ontmoeting was minder vruchtbaar dan verhoopt. Maar wel interessant, daar niet van. Ik werd meteen uitgedaagd: over God, de plaats van de mens op deze aarde- centraal, tussen God en de mindere soorten zoals dieren en planten, en over het feit dat er aan systemen geen ontsnappen aan is. En dat wou hij zo graag…

De Amerikaanse vrouw was een warme, mooie verschijning, die nog wat langer bleef. De volgende dag werd de traagheid gezamelijk geoefend…

Het ging ook over Wit Rusland. En over democratie, als systeem maar ook als cultuur.

En de havenarbeider zei: “ de intellectuelen moeten er toch minstens één arbeider bij hebben, niet? “

En ik, ik vond dat het goed was…

de psychologie van 'sharing networks'

2010-12-21T10:56:00.002Z

Rachel Botsman: The case for collaborative consumption | Video on TED.com

Nieuw! Biologische Vegetarische Frituur

2010-11-17T12:10:00.001Z

Na maanden van zwoegen en zweten is het bijna zover! In januari 2011 zullen we met trots de Natuurfrituur (her)lanceren. Het is niet alleen een mobiele frituur - een zeldzaamheid in Vlaanderen- maar ook nog eens een biologische en vegetarische frituur. Begin volgend jaar kan je de heerlijke frietjes en snacks proeven op diverse locaties. Binnenkort te volgen op facebook en op de site van de Natuurfrituur.

De 3K’s van kansarmoede

2010-11-10T19:29:00.002Z

Ik ben een leerervaring rijker. Niet als leerling, maar als lesgever. Ik ben bezig met een reeks sessies voor de stad Kortrijk voor leerkrachten, hulpverleners en baliemedewerkers in het kader van het jaar tegen de armoede , maar eveneens in het kader van het diversiteitsbeleid.

Voor een aantal medewerkers is dit een verplichte vorming en dus mocht ik mij aan enige weerstand verwachten. Dat na de sessie de dame met de meeste weerstand persoonlijk kwam zeggen hoe waardevol en goed ze de vorming vond, was een fantastische ervaring.

Eerlijke communicatie loont! En wie ruimte schept voor de ander, krijgt ook ruimte van die ander!

Lets gent maakte een filmpje....

2010-07-26T13:08:00.003+01:00

Gentse Feesten: kleiner, fijner...

2010-07-26T12:37:00.005+01:00

Ik wandelde de spiegeltent op de Gentse Feesten binnen en wandelde er een uur later weer buiten. Ondertussen genoten van muzikanten die meer zijn dan een wandelende muziekjubox, namelijk een wandelende muziekencyclopedie die terloops het publiek heel wat bijbrengen door hun interpretatie....

Leuk filmpje om LETS te promoten ...

2010-07-21T11:20:00.003+01:00

Hier vind je een leuk filmpje over Letsen in Gent:

http://www.flickr.com/photos/letsgent/4599073070

Letsen is een systeem waarbij mensen 'vriendendiensten' ruilen door middel van 'stropjes', een soort munt maar dan renteloos en waardeloos buiten de groep. Het ruilen gebeurt voortdurend en tussen zoveel mogelijk leden van de groep. De waardering drukken we niet uit in een directe wederdienst, maar een een aantal 'eenheden van waardering' , we geven en ontvangen dus stropjes.

Het is leuk, sociaal interessant en vooral een goed alternatief voor wat veel te duur zou zijn indien je die diensten zou vermarkten...

de bijdragen tussen mei 2010 en juli 2010

2010-07-15T16:30:00.001+01:00

MAANDAG 10 MEI 2010
Techno tekort
Eindelijk terug te gast om mijn eigen blog. Ik kom tijd tekort, maar sinds kort ook geheugen. En technologiekennis heb ik ook tekort. Vandaar de grote gaten in wat eigenlijk een berichtenstroom moest worden. Maar nu ik terug binnen ben, beloof ik mezelf en dus ook u , beste lezer, om dit terug vaker te doen. Want een blog moet leven. En de mijne was op sterven na dood.
Dus tot binnenkort.

DINSDAG 11 MEI 2010
Yiha! Gewoon doen! Kijk, kook en geniet...
Donderdag Veggiedag video! • EVA, verleidelijk vegetarisch

MAANDAG 31 MEI 2010
huishoud- en andere budget
Ik heb me geamuseerd om door middel van 'de stand van het land' van De Morgen een beetje te budgetteren. Dat moet ik immers voor mijn huishouden en mijn micro-onderneming ook doen. Van de het totaal aan BNP dat België produceert gaat ongeveer de helft naar de overheid. Dat levert een inkomen op van 165,8 miljard. Daarvan moet de overheden drie grote kosten betalen: haar eigen apparaat en de diensten die zijn produceren voor de bevolking, de uitkeringen en pensioenen voor de niet arbeidsactieve bevolking en de gezondheidszorg. Het apparaat kost 64,5 miljard, de gezondheidszorg kost 24,5 miljard en de grootste uitgave zijn de uitkeringen en pensioenen, namelijk 120 miljard. Dat bedrag wordt besteed aan 3.844.224 mensen die al dan niet jonger zijn dan 65 jaar (en ouder zijn dan 15 jaar). Er zijn in België 7.153.000 mensen tussen 15 en 65 jaar oud, wat de norm is voor 'arbeidsleeftijd'. Sommige mensen die niet actief zijn, zijn ouder dan 65 maar de meesten zijn toch nog jonger dan 65 jaar. Dit betekent dat van alle mensen die theoretisch zouden kunnen aan het werk zijn, er maar iets meer dan de helft ook echt aan het werk zijn. Op een andere keer vond ik een arbeidsgraad (wat zo heet die verhouding) van iets meer dan 60%. Aan het werk zijn betekent immers dan je bijdraagt aan de productie van diensten en goederen en dus aan het BNP. En op die manier verhoog je het inkomen van een staat (met een zelfde percentage als uitgangspunt).
Als je alle uitgaven optelt, is het totaal groter dan het inkomen. Dat betekent een begrotingstekort. Zoals het er nu uitziet - op de site van De Morgen tonen ze lopende cijfers - zal dat tekort oplopen tot 43,2 miljard, waarvan er al 19 miljard als tekort is voorzien. Als goede huismoeder maak ik mij dus ongerust en vind ik dat er een begroting moet komen in evenwicht of minstens onder de 3%.
Over de staatsschuld maak ik mij minder zorgen: die bedraagt ongeveer twee keer een jaarbegroting. Dat zijn schulden op lange termijn, en daar staan heel wat bezittingen tegenover. Ik denk wel dat de financiering van de staatsschuld te duur betaald wordt. Dus een afbouw van rente zou wel mogen (en meteen budgettair verlichting brengen, denk ik dan). Blijven afbouwen en afbetalen is de boodschap.
Maar de begroting baart mij dus wel zorgen. Want elk tekort wordt toegevoegd aan de staatsschuld. Hoe los je dat op?
Er zijn drie manieren: je vraagt meer geld aan de burgers en bedrijven (belastingen verhogen), je zorgt dat er meer burgers en bedrijven zijn die belastingen betalen (meer werk, meer ondernemerschap) of je belast andere dingen zoals energie en vooral 'vermogen'. Er is 706 miljard aan vermogen van particulieren, maar de overheid int maar 2,33 miljard belastingen op (groei op) vermogen.
Ik pleit niet voor belastingen verhogen, ik pleit voor de beide andere. Meer nog: ik roep iedereen op op persoonlijk in (micro-) ondernemerschap te investeren en volop coöperatieven op te richten, leenkringen te vormen en in allerlei vormen je eigen vermogen (gedeeltelijk) in te zetten zodat meer mensen kunnen ondernemen, werken, werk geven, belastingen betalen en bijdragen aan het BNP. Veel vermogenden hebben dat opgebouwd uit arbeid, hebben genoten van een ongelofelijke groei, en bewaren nu angstig hun geld bij de bank - wat achteraf ook niet zo veilig bleek. Neem het heft in handen en praat met elkaar: welke dienstverlening is er nodig en hoe kunnen we die organiseren, via de markt of anderzijds betaald. Dit is een oproep om je niet terug te trekken uit deze samenleving omdat jou schaapjes schijnbaar op het droge staan, maar deel te nemen aan deze samenleving, hetzij door arbeid, hetzij door kapitaal in te zetten. Durf!
DINSDAG 8 JUNI 2010
TV Vlaanderen
Na een dag van meer dan 30 graden, een provinciaalse markt en aperitieven op het terras is het de beurt aan TV Vlaanderen om een huis in Vidauban, 40 km van Saint Tropez, om te toveren in de Vlaamse huiskamer. De aanwezigen moeten overtuigd worden, middels ter zake, om voor deze of gene te stemmen.
Afstand nemen brengt overzicht, en dit geldt dus ook in dit geval. Over de inhoud hoef ik niet te bloggen, de wereld is mij voor. Ik bestudeer met plezier het fenomeen wanneer informatie niet langer spoort met de context waarin je verwacht wordt die te begrijpen.
Daarom pleit ik ervoor om af en toe tv te kijken op ongewone plaatsen, je mails te lezen op ongewone momenten en vooral een onderscheid te maken tussen de boodschap en de metacommunicatie die jou moet duidelijk maken hoe de boodschap moet begrepen worden. Mijn ouders begrijpen er niets van...En velen met hen. Het failliet van de democratie ligt ook in het failliet van de effectieve communicatie.
Ondertussen lees ik 'Enough' van John Naish, die op vrolijke wijze 'enoughness' promoot, te beginnen met 'enough information’. Genoeg! betekent niet : nooit meer of 'spaar me ervan' maar 'genoeg' is het herstellen van de middel- doel verhouding.
Misschien is deze blog al 'teveel' , maar tot nader order denk ik dat het ooit of soms tot iemands 'genoeg' behoort. Net zoals TV Vlaanderen in Zuid Frankrijk : meestal teveel, maar soms echt deel van mijn 'genoeg'.

VRIJDAG 18 JUNI 2010
Vakantie
Ik ben even op vakantie geweest. Een weekje naar Frankrijk, niet met het vliegtuig maar per trein. En de trein, dat is altijd een beetje reizen. Bij mijn thuiskomst las ik in het ledenblad van de milieuvereniging dat TGV-en dan toch niet (veel) milieuvriendelijker is dan vliegen. Het zit in de snelheid. Tenzij met compensaties. En dat kan je als 'luchtklant' ook doen via gift CO2.
Toch genoten van de reis, de plek van aankomst, de zon en de idiote leegte in mijn hoofd.
Nog maar net terug en ik zie de plaatsen waar ik langs de markt slenterde terug in het journaal. Storm, regen en modder hebben 'onze' regio, de Var, lelijk toegetakeld. "Je bent net op tijd weg", zei iemand. Maar ik maak me toch zorgen, niet alleen over ons huisje, maar ook over al die mensen die hun inkomen halen uit toerisme en landbouw, de voornaamste sectoren ginds, en die dus erg afhankelijk zijn van het weer en het klimaat: voor de toerist en voor de gewassen.
Ik las ooit ergens dat klimaatverandering eerst en vooral de kusten zou treffen: Op 40 kilometer van St. Maxime aan de ene kant en met de Voor-Alpen aan de andere kant, is de Var waarschijnlijk vanaf nu een extra kwetsbare regio. Maar wetenschappelijk is die bedenking niet, natuurlijk, alleen een geoefende intuïtie.

DINSDAG 6 JULI 2010
Potjebuur : doe mee!

Op Potjebuur (10 september 2010) brengen we een lekker hapje naar iemand uit de buurt. Potjebuur is een nieuw feest dat jaarlijks terugkomt en dat geïnspireerd is op het Suikerfeest (ook Id-oel-Fitr of het Kleine feest genoemd). Tijdens de ramadan brengen de moslims een maaltijd naar hun buren en ook op het Suikerfeest zelf, waarmee de ramadan afsluit, worden er kwistig lekkernijen uitgedeeld! Potjebuur is de symbolische uitbreiding van dit gebruik naar de gehele bevolking.Potjebuur mag dan geïnspireerd zijn op een gebruik uit de islam, door een "vreemd gebruik" te integreren in onze eigen cultuur geven we als volk een niet mis te verstaan signaal van respect en waardering naar àlle allochtone gemeenschappen in ons land.

MAANDAG 12 JULI 2010
De tuin & geschiedenis
Wat nu een tuin aan het worden is, was een verzameling 'koterijen' zoals Vlaanderen er vol van staat. Maar terwijl de laatste resten verwijderd worden, ontdek ik toch weer een stukje geschiedenis. In de tuinmuur zit namelijk een schoorsteen, althans het bovenste gedeelte. En wanneer ik het gat iets groter maak omdat ik een holte voel, ontdek ik ook hoe aan de andere kant de tuinmuur zonder meer als basis moet dienen voor een volgebouwd achterkoertje van een arbeidershuisje. Dan maar de eigenaar verwittigd dat hij dit moet herstellen op een manier die veilig is voor de (latere) huurders van het piepkleine appartement. Dus nu heb ik een schouwaansluiting in de tuin voor een BBQ of vuurschaal. Maar dat is maar de helft van de ontdekking. Ter hoogte van die schouw vind ik ook een stuk van een 'vloerplaat' terug. Dat is niet zo verwonderlijk, want in een boek over de wijk wordt beschreven hoe er een oven stond (achter het huis, dus in de tuin) waarin het 'besmet linnen' van de arme vrouwen en mannen werd verbrand nadat de mensen zelf werden ontluist en zich konden wassen. Ook bij epidemieën in de stad, werden regelmatig de oven gebruikt om kledij en ander textiel te verbranden als maatregel voor de volksgezondheid. De oven is al lang weg, maar door er symbolisch een ander 'verbrandingstoestel' te zetten, zal ik weer een deel van het verhaal van dit 'asil de nuit pour femmes' visualiseren. En met schouwaansluiting is 'vuurtje stook' alvast niet hinderlijk voor de buren. Trouwens, vuurtje stoken is niet bepaald ecologisch, maar onder voorwaarden kan je de vervuiling , zichtbaar en onzichtbaar , wel erg beperken. Ecologie vraagt een ietsje meer, maar je kan er toch alle kanten mee op...
DONDERDAG 15 JULI 2010
Eco-bitch en ecobitch bis
Na heel wat omzwervingen heb ik mijn 'originele' blog terug gevonden. Nu moet ik beslissen welke ik zal behouden en hoe ik de andere kan doen verdwijnen. Tot nader order zijn er dus nu twee blogs en amper lezers. Misschien moet ik daar toch iets aan doen...
De originele heet 'eco-bitch' en is te vinden op http://eco-bitch.blogspot.com/

de bijdragen tussen mei 2009 en september 2009

2010-07-15T15:44:00.003+01:00

ZONDAG 3 MEI 2009
Tweede poging
Na een eerste poging, elders op Blogger, doe ik hierbij een tweede poging om een blog te starten over het dagelijks ecologisch leven. De eerste poging is gestrand op de veranderingen binnen Blogger, dus niet erg slim van een ecobitch die digitaal door het leven gaat. Maar ik ben ook maar een mens, die paswoorden en gebruikersnamen kwijt kan raken.
Dus liever dan zoeken naar wat ik verloor, begin ik gewoon van vooraf aan.
De bedoeling van deze blog is mensen te inspireren tot een duurzame levensstijl. Dat doet bijvoorbeeld de Low Impact Man Steven Vromman ook, maar de lezer zal vlug ondervinden dat we een verschillende stijl hebben om soortgelijke doelen te bereiken.
Zoals opa zei: er moet van soorten zijn! En dat geldt zeker voor de ecologisten...

ZONDAG 10 MEI 2009
Handtas met afwas
Ik heb altijd een tas bij. Een handtas, boekentas of boodschappentas of een recipiënt die voor alles tegelijk dient. Ik twijfel ook voortdurend tussen 'travelling light' met een minitasje of gerief in de broekzak en de al dan niet uitgebreide versie van de draagtas. Maar alle oplossingen hebben iets gemeen, namelijk een compartiment voor de afwas.
Omdat ik overal onderweg eet, wegens tijdgebrek vaak, kom ik in contact met heel wat verpakkingen en wegwerpbestek. Zeker dat laatste is stevig genoeg om enkele afwasbeurten te doorstaan. Dus verzamel ik al die dingen in mijn tas, was die thuis af en vervolgens ontstaat dan een hele collectie lepels, vorken, messen en 'compacte combi's' van bestek. Telkens er een feestje is, haal ik naast de bekers (afwasbaar) en borden (afwasbaar) de bak met gerecupereerd bestek boven. Dat laatste gaat veel vaker stuk of de vuilbak in dan een bord of beker. En als het blijft liggen, dan wordt het opnieuw afgewassen en kunnen we van vooraf aan beginnen...Er is altijd maar een klein percentage dat verdwijnt, en ik eet genoeg onderweg om het weer aan te vullen. Nu kan je zeggen: eet niet onderweg, of zorg dat je een vork bij de hand hebt. En dat is ook zo. Wanneer het kan , kook ik liever zelf. En ik heb natuurlijk altijd een beetje bestek op zak.
Maar omdat we realistisch blijven, en omdat het hergebruik toch beter is dan wegwerpen, gaan we voor de handtas met afwascompartiment...

ZONDAG 17 MEI 2009
Style me green
Zoals de stoere vrouwen in Amsterdam een koopleger vormen, zo is er in Gent 'Style me green', een heerlijk clubje vrouwen, en soms mannen, die leuke dingen doen op een duurzame manier. Onze aller-leukste en vrolijke Sarah verzorgt een uitstekende nieuwsbrief met tips en activiteiten. Om er maar een paar te noemen: ‘pimp up my dress’ en ‘guerrilla gardening’. Cool!
Meer op www.stylemegreen.be.

VRIJDAG 29 MEI 2009
Emo shoppen
Ik had onlangs een baaldag op vrijdag. Dat is een ander soort baaldag dan op maandag, bijvoorbeeld. Rond vijf uur breekt het compensatiemonster los. Ik moet zo nodig compenseren dat ik geen lief heb of stress op het werk, teveel ideeën heb of net te weinig. Zo ook die vrijdag, zo rond de klok van vijven. Gelukkig werkte ik thuis die dag en om half zes duurde het vier minuten tussen het afsluiten van de laptop en betreden van de kringwinkel. Zo makkelijk gaat dat dus. Straks zou de winkel sluiten, dus snel nog even een kleedje zoeken. Gelukkig hangen de grote maten apart, dat scheelt in zoektijd. En terwijl ik een jurk vond, en een truitje voor erbij vroeg ik mij af of ik - als een echte clochard de luxe- erin zou slagen om alles te vinden om mij te transformeren van ‘trainingpak kansarme’, want zo zag ik er uit op dat moment, in dame. En ja hoor, ik vond een handtas en een paar lage pumps. Met ook nog een tweede kleedje in de hand, liep ik naar de kassa. Bleek dat per 3 aankopen de vierde gratis was. Voor vijf items betaalde ik uiteindelijk 12,75 euro. Ik stopte alles in mijn nieuwe handtas, weeral verpakking gespaard, en trok naar de kroeg. Ik kwam er binnen als een baggy lady, ging naar het toilet en kwam buiten als een dame. De barvrouw fronste nog wel de wenkbrauwen, maar toen ik over het experiment vertelde, vond ze het wel leuk om zelf ook eens te proberen. Blijft natuurlijk het feit dat ik op dat moment consumeer om te compenseren, bio wijntje in de hand. Er bestaan vast en zeker mannen die voor andere soorten compensatie kunnen zorgen...

ZONDAG 2 AUGUSTUS 2009
Europa, mijn dorp
Ik heb al een tijdje EVS'ers in huis. EVS, European Volunteer Service, is een potje Europees geld dat gebruikt wordt om jongeren in een vrijwilligersstatuut te laten uitwisselen tussen verschillende ngo's en vzw's. Hector is de laatste van de EVS'ers die hier verbleven gedurende de voorbije jaren en allemaal werkten voor Friends of the Earth Vlaanderen. Hector is een Spanjaard, maar ook Françaises, Duitse madammen en Finse meiden passeerden de revue.
Vanaf september komt er een Turkse jongeman ons vervoegen. Niet als EVS'er maar vanuit het Comenius project, ook een potje Europees geld bedoeld om onderwijsmensen uit te wisselen binnen de EU, maar dan de grootst mogelijke definitie ervan...
Na de mensen zonder papieren en de minderjarige niet begeleide vluchtelingen, mensen uit het Zuiden en uit Oost-Europa, opgevangen te hebben in dit huis, is het nu de beurt aan Europeanen. Het grootste verschil is de legitimiteit van hun verblijf in Vlaanderen. Vaak is dat een kwestie van kansen. Of in het ander geval, van kansarmoede.
Het begrip allochtoon is eigenlijk achterhaald. Er blijft alleen de tweedeling kansarm - kansrijk over en dat neemt vele kleuren aan. Want zoals we graag intellectueel en cultureel globaliseren, zo globaliseert ook de armoede en de kansarmoede...
Iedereen is welkom in mijn dorp dat Europa heet en in mijn huis, maar kansarmen zonder bestaansrecht vinden nergens legitimiteit van bestaan. Ze vinden ook zelf geen doel of thuis en lijken veroordeeld tot zwerven en steeds vluchten. Hoe kunnen we hen onthalen zoals we dat voor de niet kansarmen doen? Hoe geven we elk mens legitimiteit en een doel om voor te leven?
Het is heerlijk globaliseren met geestesgenoten, maar we mogen de grote hoop niet achterlaten...
Het is een werkpuntje voor mij en het project dat dit huis is.

DONDERDAG 3 SEPTEMBER 2009
Multi-modaal
Een ecobitch is multi-modaal! Niet dat ik tot meerdere soorten van een sociologisch gemiddelde behoor, verre van. Ik ben Multi-modaal in mijn mobiliteit. Ik beschik over verschillende transportmodi, maar ik vermijd de aanschaf van een 'toestel'. Dat is de basisgedachte, die wonderwel aansluit bij het cradle to cradle principe dat we straks niet langer een voorwerp kopen, maar de 'nut' huren die het voorwerp ons verschaft.
Concreet, ik ben gebruiker van cambio autodelen, Dégage particulier autodelen Gent, de auto van de buren, een taxi af en toe, Vélo fietsverhuur in Brussel, de Fietsersbond, de Lijn in Vlaanderen, de NMBS in België en de MIVB in Brussel. Mocht ik een fiets in Gent kunnen huren, ik zou het ook doen.
Er is een financieel voordeel en een ecologisch voordeel aan die regeling. Omdat ik alleen betaal wat ik gebruik, geef ik op jaarbasis minder uit aan mobiliteit dan bij de aankoop van een wagen, zeker in combinatie met woon - werk verkeer. Bovendien zit er ook geen geld 'vast' in de aankoop en het afschrijven van zo'n ding. En ik betaal geen financieringskost. Ik betaal sowieso niet graag voor het gebruik van geld, al doe ik het wel.
Het ecologische voordeel is dat je, omwille van het verband tussen keuze en kost, wel twee keer nadenkt vooraleer voor de ene of de andere modus te gaan. Zodoende zoek ik naar alternatieve oplossingen voor mijn behoefte aan mobiliteit, inclusief mij afvragen of deze of gene verplaatsing wel nodig is.
De volgende oefening is het optimaliseren van al die modi tijdens één traject. Want ik krijg te vaak boze blikken als ik de fietskar op de bus meeneem. En aan een huurfiets de fietskar hangen lukt (nog) niet. Of ik betrap mezelf erop dat ik een cambio auto huur vanuit Gent, terwijl ik ook eerst een stukje naar de volgende stad had kunnen sporen, om de laatste kilometers naar het platteland met Cambio te rijden. En een plooifiets is misschien nog een ontbrekende schakel.
Wat een luxeprobleem, zul je denken. Maar wanneer straks fossiele brandstoffen echt schaars en duur worden, ben ik alvast een beetje afgekickt van mijn olieverslaving...
En zeg nu zelf, Brompton is toch eco-chic?

eco-bitch en ecobitch bis

2010-07-15T15:24:00.002+01:00

Voor wie toevallig op deze blog 'valt': het vervolg speelt zich af op ecobitch bis via http://ecobitchbis.blogspot.com/ omdat deze blog blokkeerde.

Maar misschien moet ik terug keren naar deze ecobitch. In ieder geval zullen we blijven proberen om de twee samen te voegen, en zelf door te groeien tot een echte blogger...

De prijs van genot

2008-06-30T14:20:00.004+01:00

Ik eet graag en ik eet veel. Ik ben gulzig en bourgondisch. Maar ik ben wel een vegetariër. Het klinkt tegengesteld aan elkaar, maar het is het niet. Duurzaam leven betekent niet een algehele ascese maar wel een juiste middel-doelverhouding.
De combinatie van vegetarisch en biologisch eten is niet alleen goed voor het milieu, het is ook nog eens gezond. Tenzij je, net als ik, teveel sauzen eet en teveel vetstoffen gebruikt.
Steeds vaker kan je op restaurant een vegetarische schotel bestellen, niet zonder risico. Onlangs nog kreeg ik een groot, diep, wit bord met schijfjes komkommer gedrenkt in één of ander sausje. Ik wachtte nog even op een aanvulling van deze presentatie maar meer dan een mandje brood zat er niet in. Dit was dus geen vegetarische maaltijd.
Tijdens het weekend dan maar zelf aan de slag. Eerst boodschappen doen. Biologische ingrediënten worden steeds beter betaalbaar. Niet zozeer omdat de prijzen zakken, maar omdat ze niet stijgen zoals de andere prijzen. Kortom, het prijsverschil wordt steeds kleiner. Het argument 'bio is te duur' gaat steeds minder op, zeker als je vlees, vis en vleesvervangers vermijdt.
Gemiddeld geeft een Belg 13% van zijn budget aan voeding uit. Ik geef meer uit aan voeding. Zeker aan voeding waarvan ik weet dat de producent een juiste prijs krijgt. In het Zuiden via fair trade, in het Noorden via de directe verkoop van de Bioboeren.
En ik geniet: van de maaltijd, van de mensen met wie ik de maaltijd deel, van de kwaliteit van de ingrediënten, van de wijn en het gezang dat volgt.
Zo makkelijk kan het zijn: de juiste prijs betalen voor genot.

Congo

2008-06-07T10:38:00.002+01:00

Ik zit steeds vaker op de trein. Gisteren nog tegenover een bejaarde franstalige dame. Ze had in Congo gediend. Eerst in Burundi, wat toch Congo niet was. In 1961. En na haar huwelijk in de hoofdstad van Zaïre les gegeven, onder Mobutu. "Maar we zijn terug gekeerd in 1974 omdat we er niets meer konden doen". De rest van hun gezamelijk leven werd verdeeld over de "papeterie" in een waals stadje en hun appartement aan de kust. De Vlaamse kust, waar ze ook nu haar dagen als weduwe slijt, een beetje eenzaam omdat ze het Vlaams een vreemde taal vindt en zeker het West-Vlaamse dialect. Bevend nam ze haar valiesje en stapte wankel naar de deur. Op weg naar een zoveelste begrafenis.
Ik wil naar Congo. En naar Tanzania. En naar Uganda. Ik wil zien en voelen wat Afrika doet met een mens en wat mensen doen met Afrika. En er dan over vertellen. Voor Trias, omdat het mijn vak is, maar ook voor mezelf.
Ik moet dringend herbronnen want ik wil niet het soort eenzaamheid van die dame ademen.

Een maand verder en een wereld verder

2008-05-25T16:41:00.002+01:00

Ik ben zonet aangeworven als adviseur Fondsenwerving en Externe Communicatie, vanaf nu dus FW&EC, voor Trias. Trias is een noord-zuid-ngo, ook wel ontwikkelingssamenwerking genoemd. Beide termen vatten niet echt goed wat Trias doet, vind ik. Het zegt zo weinig over de rol van Trias binnen de sector. Niemand kent de naam, laat staan dat het een merk zou zijn.
Een vette communicatiekluif dus, waar ik maar al te graag mijn tanden in zet.
Vandaar ook de radiostilte tot nu toe. Ik ben nu even overbevraagd. Want LUDI bestaat ook nog en de resultaten van eerdere prospecties lopen binnen.
Ondertussen gaat er een wereld voor me open. Ik heb al op veel dimensies van duurzame ontwikkeling gewerkt, maar noord-zuid is professioneel nog niet eerder aan bod gekomen.
In mijn persoonlijke versie van een duurzame levensstijl zit er wel een noord-zuid dimensie. Ik ben al jaren lid van zij-aan-zij, een project van de "concurrentie", nl. 11.11.11.
En het is nu mijn taak om slimme concepten te bedenken zodat Trias een merk wordt en fondsenwerving daaruit kan volgen. En niet omgekeerd...

Wat moet anders: bis

2008-04-13T13:14:00.002+01:00

Naast voeding is wonen een groot en zelfs groots thema in mijn leven. Ik woon dan ook in een bijzonder pand: een negentiende eeuws nachtasiel voor arme vrouwen. Verkocht door de pastoor aan de toenmalige huuder, namelijk ondergetekende.
Nog steeds in de fase van saneren en structureel herstellen, is het huis een werf-waarin-we-leven. Vanwege de oppervlakte voor een kerngezin van twee - moeder en zoon - verhoogt het mijn ecologische voetafdruk. Maar het huis wordt ook gebruikt als gastenverblijf voor twee Europese vrijwilligers die voor Friends of the Earth Vlaanderen en Brussel telkens een jaar werken, en ik werk vanuit een kantoor aan de straatkant.
Mochten de banken willen meewerken, zit er veel meer rendement in dit gebouw: de zolder als lage energie appartement, de kelder als aardeschip/vertel- en inleefruimte, de badkamer ontdubbelen in de hoogte,...
Toen ik een lening vroeg bij de bank, was meteen de vraag of ik dat alleen zou dragen. Natuurlijk werd het dan een stuk duurder. Waarop ik de bal terug kaatste: leveren jullie soms ook een lening mét een lief, misschien? Zodat ik minder rente moet betalen en - wie weet- er een klusjesman bij heb.

Vivre bio à Paris

2008-04-05T16:05:00.004+01:00

Vorige week liep ik door de Rue Saint Denis in Parijs, samen met mijn zestienjarige zoon. We bekeken de winkeltjes . Tegenover een sexshop in één van de oudste straten van Parijs vonden we een bio-boutique. "Het is alle twee natuurlijk", merkte Ewout schamper op. We liepen binnen en kochten er voor 20 euro bio-lekkers voor op onze hotelkamer.
Het hele weekend hebben we uitgekeken naar vegetarische eethuisjes, bio-winkels en ecologische producten. Niet intensief, maar toch. Maar vraag en aanbod bij elkaar brengen - marketing heet zoiets - is ook aan de Parijse eco-ondernemer (nog) niet besteed. Op maandag kocht ik in de Fnac 'Vivre bio à Paris'. Voor 6 euro kan ik lezen wat bio is, waar ik in Parijs bio kan kopen en krijg ik een lijstje van bio eethuizen, al dan niet vegetarisch.
Een vegetarische gids, zoals die voor Gent of Antwerpen uitgegeven door EVA vzw, vond ik niet.
Er is nog werk aan de winkel. Stiekem beeld ik me in dat LUDI ook een kantoor in Parijs heeft en betaald wordt om marktaandeel te halen van 'ons gelijk'.

OPERO

2008-03-26T10:19:00.000Z

Opero betekent "ik werk" en is de naam van een project dat we opzetten omtrent het zoeken naar talent en competenties bij kansarme jongeren die de zorg verlaten.
In vacature was te lezen dat er 232.000 mensen een rva vergoeding krijgen zonder beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt, waarvan het overgrote deel 50-plussers overigens.
De werkgevers en de HR-wereld reageren verkrampt op de uitdaging om in dit "bezinksel van de arbeidsmarkt" te graven naar talenten en competenties bij mensen-met-een-hoek-af.
Ik schreeuw het al drie jaar van de daken: er is een "residu" van 100.000 Belgen die nooit meer plaatsbaar zijn in de reguliere arbeidsmarkt.
Er zijn 95.000 vacatures die niet ingevuld geraken, las ik in Vacature.
In de Zevende Dag, enkele jaren terug, hield ik ten opzichte van Vandelanotte al een pleidooi voor een inventaris van alle beschikbare competenties bij mensen, inclusief die zonder papieren.
Mensen zijn niet oneindig aanpasbaar. Dus moeten we functies en de bijhorende takenpakketten herdenken in functie van aanwezige competenties en niet altijd omgekeerd de competenties zoeken voor de functies.
We moeten weg van een aanwervingsbeleid dat er op gericht is de HR-risico's te vermijden naar een management van talent én de HR-risico's die eraan verbonden zijn.
Opero wil de brug vormen tussen een specifiek deel van de aanbodzijde en geëngageerd deel van de vraagzijde. In oktober 2008 zullen ze elkaar ontmoeten op een evenement. Wie zal daar zijn?

Wat moet anders: bio?

2008-03-25T13:06:00.001Z

Ik vond gisteren een door mezelf geschreven lijstje met als titel "wat moet anders?"
Het aantal maaltijden per dag, de manier waarop ik eet en wat ik eet, bijvoorbeeld, moet anders.
Ik mag dan al een bio-vegetariër zijn, dat is zeker geen garantie voor gezondheid. Je kan immers elke dag bio-frieten met bio-mayo eten, daar veel biobier of bio-wijn bij drinken. Daarvan krijg je dan een bio-lever en ga je lekker bio-dood.
Bio is immers een - voor mens en milieu- gezonde productiewijze, géén gegarandeerd gezonde consumptiewijze.
En wat de voedingwaarde betreft: in alle verse voeding zit meer dan genoeg voedingswaarde mits een juiste verwerking en goede mix en dosering van ingrediënten. Bio is dus niet gezonder qua aanwezige voedingswaarde maar gezonder qua afwezige residu's.
En zelfs de groene opperhoofden krijgen dit niet gezegd in een voor iedereen begrijpbare one-liner.

versje terug gevonden

2008-03-20T10:44:00.001Z

Pijn

Er is piepende pijn
en ploffende pijn.
Er is puntige pijn
en pientere pijn.
Ook poep-pijn en piekerpijn
zal er altijd zijn.

Pijn als vuurwerk in je buik
tot je gouden sterren ziet.
Pijn met een brandend begin
waarover je veel tranen giet.
Pijn waarmee je de wedstrijd wint.
Pijn die als een lied altijd herbegint.

Eco-bitch is back

2008-03-17T12:51:00.000Z

Het heeft een tijdje geduurd. En ik ben ook heel erg "weg" geweest. Waarover later meer. Maar ik ben terug. Wegens te lezen in marketing driven en ook wel omdat ik wil vertellen.
Met nieuwe verhalen over de rock'n roll van het eco-leven en mijn uitbundige versie van soberheid.
En met een nieuw bedrijf(je). En veel lekkers tussendoor.
Ik heb me voorgenomen om met chaotische regelmaat te bloggen.
Ondertussen kan je ook als surfen naar www.educatievewinkel.be